Kurt Tuholski: T’i puthim duart e nënës…

Na bëjë bukë ne,
na bije kafe
dhe gjellë na ke gatuar
dhe qepe dhe fshive,
në punë u gdhive …
gjithçka me ato duar.

Ti qumështin valove,
të ëmbla gatove,
punove keqpaguar.
Këmishet pastrove,
patate qërove …
gjithçka me ato duar.

Ngandonjëherë ti,
kur bënim prapësi,
edhe na ke qëlluar.
Të gjithë na rrite vetë,
ne ishim jo pak, po tetë,
gjashtë jemi ende në jetë…
gjithçka me ato duar.

Herë akull, herë me zjarrmi,
u plakën ato tani,
tani te fundi je afruar.
Dhe erdhëm sot këtu.
ne, femijët e tu,
t’i puthim ato duar.

Përktheu: Petraq Kolevica