Liridon Mulaj: Nino, ti je mrekullia e palindur, e pangjyer në ndyrësitë e botës…

liridon mulaj

Letër e munguar për Ninon (birit tim)

Nino, mamanë tënde e kam njohur në autobus. Ishte parashkruar ta takoja atë ditë, sepse kur hipa pashë që të gjitha vendet ishin të zëna. Mamaja jote qëndronte e vetme në një sedilje dyshe. Ishte kaq e bukur. Fytyra e saj ndrinte më fort se rrezet e diellit, që binin mbi xham. Habia më e madhe ishte se askush nuk ishte ulur aty. Disa çunakë qëndronin në këmbë në fund të autobusit e dy zotërinj bisedonin me njëri-tjetrin ngjitur me sediljen ku ajo ishte ulur. Dhe aty e kuptova, që ai vend pranë saj ishte rezervuar për mua nga kushedi se ç’engjëll. Në fillim ngurrova, ngaqë nuk jam i mësuar me femrat, por pasi u mendova për pak sekonda, i dhashë kurajo vetes dhe u ula pranë saj.
Nuk m’i hodhi sytë dhe as që e vuri re që ngjitur me të, ishte ulur dikush. Supet tanë u prekën dhe ndjeva se lëkura m’u mbush me mornica. I mora erë flokëve të saj me aromë lulesh dhe nga pozicioni anësor kundrova në heshtje portretin engjëllor, që përflakej nën rrezet e diellit; sytë e gjelbër që i vezullonin nën qerpikët e gjatë si krahë fluture dhe hundën e vogël e të bukur, nga ku ravijëzoheshin dy buzë të kuqe si manaferra të sapoçelura. E vështroja dhe zemra më rrihte me forcë.
Një zë i ardhur nga kushedi ç’zgavra të fshehura brenda meje, më thoshte se ajo ishte aty për mua e unë për atë. Mbaj mend vetëm se mblodha gjithë guximin e botës dhe i fola. Ajo ma ktheu. Thamë disa fjalë gjysmake ndërkohë që unë lutesha pa zë që ajo të mos ikte, të qëndronte ose le të ikte, por me kushtin që ta takoja përsëri. Mbaj mend kur u ndamë, ajo më la në dorë një pusullë, ku mbi të ishte shënuar numri i telefonit të saj. Gjatë rrugës për në shtëpi, fluturoja dhe zemra sa nuk po më dilte nga kraharori. Më pas, një ditë të bukur u takuam Nino, dhe mami yt ishte bërë kaq e bukur sa më la pa frymë. Nino, duhet të të them që unë nuk është se kam pasur ndonjë eksperiencë me femrat, për të mos thënë fare. Në jetën time kam pasur vetëm një shoqe, ku më vonë kuptova se më mbante afër vetëm ngaqë unë mësoja dhe i bëja gjithmonë detyrat. Mami yt ishte e para që do e takoja për këtë qëllim. Për ta dashur dhe për të më dashur.
Atë ditë mezi i kisha mbledhur paratë për të paguar. Asokohe isha i papunë. U ulëm në tavolinë rrëzë një muri lyer me të verdhë ku në qoshe, kishte një dritare të vogël me perde të bardha. Mami yt porositi lëng portokalli, ndërsa unë teksa po përllogarisja paratë që kisha, më rezultoi se kisha aq para sa për lëngun. Pasi belbëzova fjalë të pakuptimta, me përzemërsi të shtirur i thashë kamarierit që kisha pirë shumë atë ditë dhe se doja vetëm një gotë ujë nga çezma, nëse ishte e mundur. Atij iu stampua në fytyrë një shikim përçmues dhe iku duke mërmëritur, kushedi se ç’sharje.
Nuk më interesonte asgjë në ato momente Nino, përveç mamasë tënde që si diell kishte hyrë në jetën time dhe kishte shpërndarë rrezet e saj të arta. Sa e bukur ishte. Fliste, dhe ndërkohe me gishtin tregues përdridhte një tufë flokësh që i binin mbi sy. Dhe unë fola shumë atë ditë, mbase nga dehja e bukurisë së saj, por për herë të parë në jetën time, për një moment e ndjeva veten të ngjashëm me të tjerët. Me çdo djalë dhe mashkull, që ia del të ketë të tijën atë më të bukurën dhe të devotshmen për sytë e tij. Ndjeva se dhe unë isha pjesë e kësaj vorbulle që përziente vajzat me djemtë, duke mos lënë askënd pa një të ngjashëm. Askënd të vetmuar. Nuk ndenjëm shumë dhe u ngritëm nga aty. Në çastin kur u ndamë, ajo u zgjat drejt meje dhe më puthi në faqe, madje më tha dhe që isha shumë i mirë. Pastaj iku në drejtim të stacionit të trenit. Diku prapa hekurudhës kishte shtëpinë.
Unë gati sa s’qava nga gëzimi pas këtij takimi. Më në fund tabloja tragjike që më përfytyrohej në përditshmëri po venitej, dhe një jetë e re më fanitej. Të nesërmen e telefonova, por nuk pranoi të më takonte. Pastaj i telefonova përsëri për t’i kërkuar një takim të dytë, i telefonova së treti, së katërti, së pesti dhe të gjashtën herë më tha që donte dikë tjetër dhe se kishte qenë marrëzi ajo që kishte ndodhur mes nesh.
Nino, bota u shemb nga fjalët e mamasë tënde dhe vetmia më kurthoi përsëri, më keq dhe më ashpër se më parë. Kaluan disa ditë ashtu nën ethe dhe pa dëshirë për t’u ripërtërirë gjersa një ditë papritmas, mami yt më telefonoi. Më tha se gjithçka kishte qenë gënjeshtër dhe donte të më takonte menjëherë.
Atë ditë mami yt më puthi Nino dhe unë qava në praninë e saj. Po nga ta dija unë se çfarë ishte dashuria dhe puthja. Nuk kisha provuar ndonjëherë dashurinë e një femre, përveç dashurisë së mamasë sime. Unë isha rritur me shpresa të vyshkura Nino, ku në çdo fillim dite afronte një shpresë e re dhe çdo mbrëmje ajo palosej në fundin e kujtesës bashkë me kujtimet e tjera, çka s’më kishte shërbyer për t’u rritur apo vënë mend, sepse në çdo lindje dielli, shpresat krijoheshin si me magji dhe në çdo perëndim ato vdisnin bashkë me diellin.
E tillë kishte qenë jeta ime deri  në atë moment: gënjeshtare, e mbushur me iluzone të kota. Më pas, së bashku me mamin tënd i ramë qytetit kryq e tërthor. Ecëm të kapur përdore në zonën industriale, të mbushur me fasada dyqanesh luksoze. Ndaluam në vitrinat e argjendarive të shtrenjta dhe ëndërruam për unazën që do i blija, për mënyrën sesi do i propozoja për martesë. Ajo dëshironte një shesh plot me njerëz që këndonin për të, ndërsa unë doja një cep të braktisur të qytetit ku të ishim vetëm unë dhe ajo.
Zogjtë fluturonin mbi kokat tona dhe era që frynte lehtë, ia merrte flokët e gjatë dhe ledhatohej me to. Më pas u kapëm pas shtyllave të zeza që mbajnë llampadarët e natës dhe bëmë kollotumba në barin e lulishteve ngjitur me gardën. Në darkë, të rraskapitur, zumë vend në shkallët e mëdha të korpusit dhe hëngrëm sanduiçët me djathë e proshutë që i blemë te një rulotë, që rrinte hapur deri në orët e vona.
Mami yt ishte mrekullia e Zotit, Nino. Ma kishte dërguar për të më bërë të lumtur e kësisoj çka vinte më pas, mbante fytyrën e saj dhe emrin e saj. Me flokë të gjatë, të derdhur qafës së bashku me krahët e hollë dhe vithet me tule që unë vdisja t’ia kafshoja. Bëmë dashuri për herë të parë në një dhomë të lirë, që e morëm me qera dhe po atë natë u detyruam ta linim pasi mami yt Nino, ishte e virgjër dhe çarçafët u skuqën nga gjaku i saj. Unë i mblodha shuk dhe u nisa t’ia dërgoja sanitares që ishte edhe pronarja e godinës, e cila sapo i pa vuri duart në kokë dhe zuri të ulërinte sikur të kishim vrarë.
Na përzuri me justifikimin se i kishim prishur çarçafët që kushtonin sa dyfishi i çmimit të dhomës, dhe teksa zbrisnim shkallët të turpëruar, dëgjonim zërin e saj të çjerrë që bërtiste nga pas “virgjërinë ta linit diku tjetër, jo në çarçafët e mi”.
Kur dolëm jashtë në rrugë ishte mesnatë. Gjaku më kishte hipur në kokë dhe më vinte aq turp nga mami yt, saqë kur më pa ia plasi të qeshurës, a thua se s’kishte ndodhur asgjë. Kështu ishte ajo Nino, e ndrojtur dhe e çlirët njëkohësisht. Teksa ecnim rrugës, ngriti paksa fustanin dhe zbuloi se mbathjet i kishte hedhur në koshin e mbeturinave. Më thoshte të nxitonim se kishte ftohtë nga ajri i freskët i mbrëmjes, që depërtonte poshtë fustanit.
Sa qeshëm atë natë Nino dhe sa jetuam ato ditë. Sa dashamirëse më ngjante jeta dhe sa i bukur qielli. Ti u ngjize në ato ditë të lumtura dhe po në ato kohëra u vrave. Nuk mbaj mend se sa herë bëmë dashuri, por më kujtohet mjaft mirë kur filluam të ftoheshim. Mami yt kishte ardhur dy herë në shtëpinë time dhe të jem i sinqertë, të dyja herët mezi kishte mbajtur frymën në dhomën time me mure të lagësht. Kishte vërejtur jetën prej urithi që bëja e paçka se më donte, pata vënë re një si ftohje të saj ndaj meje. Nuk më fliste më si më parë. Nuk më takonte me të njëjtën dëshirë, dhe ndonjëherë kur e përcillja deri tek autobusi, ajo mezi priste të ikte, sapo në horizontin e largët të natës shfaqeshin dritat e kuqaloshit. E vështroja tek strukej diku mes njerëzve, dhe ndieja se doja të vdisja nga xhelozia, teksa mendoja supet e njerëzve të panjohur që preknin shpinën e saj. Zhdukej si engjëll mes atij ferri me njerëz të panjohur, që më ngjanin si djaj.
Sa e bukur ishte, sa e pafajshme, edhe pse fshihte diçka në këtë pafajshmëri. Mes syve, në qerpikët e gjatë apo nën gushën e bardhë, fshihte diçka që pabesisht më kujtonte braktisjen, frikën e madhe që më mbështillte, sa herë largohej nga unë. E teksa zhdukej me kokën ulur, si një copë parajse mes atij ferri plot dyshime e armiqësi, më linte aty si një monument pa fytyrë, plot me dilemma, duke imagjinuar braktisjen e trishtë, atë që po vriste të tashmen. Pastaj ulesha në ndonjë kafene që rrinte hapur deri vonë, dhe pija alkool të lirë deri në mesnatë. Çohesha nga aty vetëm pasi kisha pirë mirë e mirë, dhe sapo arrija në stacion plandosesha në karrigen prej hekuri, që ishte vënë për të pritur udhëtarët.
Ajo flinte në atë orë, ndërkohë unë prisja urbanin e fundit, që shpesh qëllonte të mos vinte. Netët e mia nuk ishte më të njëjta. Ajo nuk e njihte ndjesinë e të gjendurit i vetmuar në një shesh të stërmadh në orët e vona të pasmesnatës. Jeta e saj kufizohej me njerëz dhe objekte, dhoma të ngrohta që ndriçoheshin nga ambazhurë shumëngjyrësh, ndërsa e imja me hapësira të ftohta dhe të paana. Shpesh më ndodhte, që nën efektin e alkoolit ta ndieja të largët  lidhjen time me botën  dhe zhytesha në dëshpërim, i pafuqishëm për t’u përshatur me rregullat absurde të të jetuarit brenda kornizave, që më ngjanin sikur do ma merrnin frymën.
Çfarë po ndodhte me mua vallë, pyesja veten dhe ngrija sytë drejt qiellit që të ndieja dashurinë dhe madhështinë e Tij. Ngrohtësinë e yjeve të shndritshme, si zjarre të ndezura në atë largësi të pamat. Ndieja të ftohtin e hidhur, që përhapej brenda meje e rrëzohej sapo binte në kontakt me nxehtësinë e alkoolit.
Po Nino, babi yt ato kohë ishte një i alkoolizuar dhe kjo jo për shkak të mamit tënd, po për shkak të paaftësisë sime për të dashuruar. Një rropullimë afshi i ngrohtë marrafrymas na u mbështoll ditët e para të shtatorit dhe na e zbehu atë çka na mbante të lidhur prej kohësh, derisa tetori ashtu i lagësht e plot naze na gjeti të ndarë. Ajo çka na mbante bashkë ishte këputur apo ndoshta ishte qartësuar duke kthjelluar atë çka qe në të vërtetë.
Fundi erdhi atë çast kur unë godita mamin tënd në fytyrë. Më tha se kishte qenë shtatzënë me ty Nino, dhe se kishte abortuar pasi jeta me mua kishte qenë e pasigurt. Të kishte vrarë ty Nino, birin tim.
Nuk e kuptova asnjëherë se çfarë e shtyu ta bënte dhe se ku përfundoi dashuria jonë. Ajo që na merrte në krahë me orë të tëra e që na përplaste honeve të thella të lumturisë. Asgjë s’kuptova Nino, vetëm se ajo të kishte vrarë ty, birin tim, që për tre muaj kishte jetuar në barkun e asaj, që unë e doja kaq shumë dhe e puthja kaq herë.
Tashmë kishte marrë fund. Ti nuk ekzistoje më, kishe përfunduar në lavamanët e ndonjë klinike abortesh ilegale. Mami yt dhe unë nuk ekzistonim më për njëri-tjetrin e kështu unë, yt atë, iu ktheva jetës sime të mëparshme duke shtyrë ditët njëra pas tjetrës në humbëtirë.
Mami yt u zhduk dhe nuk e pashë më, deri në atë ditë kur e takova rastësisht. Diku rrugicave të liqenit artificial, m’u afrua dhe më ftoi të uleshim në një nga stolat, ku ishim ulur dhe më parë, gjatë shëtitjeve tona netëve të gjata. Më pa në sy për një kohë të shkurtër më pas, në gjendje pezmi më kërkoi të falur dhe desh të justifikohej. I vura dorën në buzë dhe nuk e lashë të fliste. I thashë vetëm disa fjalë që doja t’ia thoja. Fjalë të cilat nuk ishin thënë më parë. Fjalë të depozituara që nga koha kur të dy ne nuk dinim çfarë thoshim, nuk dinim çfarë ndienim, por dinim vetëm se ato çka ndienim nuk i thoshim  kurrë.
-Dëgjo!- i thashë  Ka diçka…
Ajo më pa si e hutuar dhe më sytë e thellë më vështroi me dhembshuri.
-..Unë që në fillim e dija që ne të dy s’do kishim të ardhme. Thjesht unë e dija që ti do dorëzoheshe dhe do hiqje dorë vetë. Në fillim s’desha ta pranoja. Nuk logjikoja dot që dikush si ti që e desha aq shumë, të ikte ashtu papritur. Thjesht s’doja ta pranoja, aty ku unë kisha gjetur prehjen pas plagëve të shumta që njerëzit kalimtarë linin tek unë, sa herë jeta më përplaste me ta. Por kur e pashë që kisha arritur fundin, e pranova. U pajtova me këtë gjë dhe deri diku të dhashë drejtë. Në situatën tënde dhe unë mund të bëja të njëjtën gjë, të ikja. Edhe pse nga unë vetëm kanë ikur, unë qëndroja i palëvizur. Në pritje të ardhjeve me përshëndetje dhe ikjeve pa lamtumirë. Unë nuk dija të doja, ose ti kurrë nuk deshe të kuptoje mënyrën sesi dashuroja. Të dashuroja deri në vetëtmohim, qaja kur ti trishtoheshe, lumturohesha kur ti ishe e lumtur.
U ngrys në portret dhe pashë një lot t’i rrëshqiste në faqe. Unë u kapërdiva duke mbajtur lotët me vështirësi dhe vazhdova:
– Fundja këtë gjë kisha ditur të bëj gjithmonë, të mbingarkohesha me ndjesitë e tjerëve, ti transferoja tek vetja e të vuaja unë për ata. Por këtë gjë askush s’e vuri re. Tani ndihem i lodhur, i këputur, i mërzitur. Kam vendosur, ndoshta për herë të parë në jetën time, të mendoj për veten. T’i mbledh rreckat e shpirtit shpërndarë, t’i bashkoj me ato pak gjëra të bukura që i kam me pikatore, e të qaj e të qesh mbi to. Jeta ime dhe unë, askush tjetër, asgjë e huaj…

Ngrita kokën dhe mendova të shikoj dhe një herë, mbase për herë të fundit atë qënie që më kishte dhuruar kaq lumturi dhe vuajtje njëherësh.

– Unë të kam falur, por ekziston një shpirt diku në parajsë që nuk ta fal. Ai është Nino ynë – dhe u ngrita nga stoli. Ika prej aty duke lënë pas dënesën e trishtimin e asaj çfarë kishte shkaktuar.  Të kërkoj ndjesë bir, por unë ende vazhdoja ta doja si më parë, edhe pse ajo të  kishte vrarë ty, birin tonë. Por e doja, e doja fort.  Ajo nuk më donte më, përderisa ishte fejuar me dikë tjetër dy muaj pasi u nda nga unë. E kishte kryer këtë “punë” shpejt e shpejt. Vetëm dy muaj pas ndarjes nga unë, ndoshta si një nevojë për të më harruar, si nevojë për të hequr nga vetja erën e “rëndomtë” të marrëdhënies sonë apo pastrimin e njollave të tua në barkun e saj. Duke u fejuar, ajo e kishte menduar si kapitull të mbyllur eksperiencën me mua, dhe kishte nxituar të arnonte pjesët e grisura të vetvetes, duke u fejuar dhe nisur nga e para: nga kapitulli I, pasi i yni ishte kapitulli zero, i cili nuk do zinte vend ne asnjë histori.
Kisha ëndërruar shpesh veten të shtrirë në një divan të butë me lëkurë të bardhë. Nga aty vështroja mamanë tënde teksa gatuante gjellë të shijshme dhe mes rremujës e zhurmës së kapakëve metalikë, fijëzohej në ajër, shtëllunga e çrregullt e avullit të nxehtë. Pastaj mbyllja sytë, dhe ashtu symbyllur i falesha rehatisë familjare dhe dashamirësisë së jetës. Buzëqeshja i lumtur dhe një ndjenjë marroke e pabazë, më shtynte të bërtisja me zë të lartë. 
Por, në çast frenohesha dhe mendoja frikën e privimit nga kjo jetë e privilegjuar. Frika e të pamësuarit. Dhe si për të plotësuar portretin e kthjellët të familjes së plotë, imagjinoja zgjimin tim të beftë nga të qarat e tua në dhomën tjetër, dhe hapin tim të vrullshëm drejt teje. Të merrja në krahë ashtu duke qarë, dhe ti, me fytyrën e vockël të lagur nga lotët, ashtu me vajin e ngrirë në buzë, më buzëqeshje i lehtësuar, dhe më pas varje kokën mbi gjoksin tim. Kjo kishte qenë ëndrra ime e hershme, që fëmijë.
Mbase ngaqë desha të të jepja fëmijërinë që nuk e pata, të isha një prind i devotshëm, figura e rehatisë e qetësisë shpirtërore, për ty, ose thënë më përulësisht, të të jepja atë mbështetje të cilën nuk e pata kurrë. Por tashmë, ishte e kotë. Ti nuk ishe më, dhe koha, asaj të cilës i kisha falur vitet e ëndrrat mia më të brishta, i kishte gllabëruar ato pa mëshirë.
Ajo na mashtroi Nino, mua dhe ty, birin tim të palindur, dhe babain tënd që s’të njohu kurrë. Por, Nino unë prapë të dua, edhe pse nuk njihemi. Në jetën tënde të shkurtër, në venat tua të holla e të brishta, ka rrjedhur gjaku im Nino. Mbase një ditë do shihemi, por të lutem mos e urre mamin. Fundja, ajo kishte të drejtë. Nuk kishte siguri me një dështak si unë, dhe ti Nino do kishe vuajtur shumë me një baba si unë.
Por, duhet të dish se unë të dua Nino, dhe se e kisha imagjinuar portretin tënd për shumë kohë. Ngjyrën e syve, këmbët e vogla, teksa hidhje hapat e parë. Por, ti tani nuk je më, dhe unë veç sa tretem në kujtime të hamendësuara. E vrazhdë gjithçka Nino, i vrazhdë edhe unë. Kujtimet zbuten me kohën, edhe ndodhitë që fabrikohen në mendjen e shëmbëlltyrën tonë. Unë s’do të harroj kurrë Nino, dhe ti nëse ndonjëherë vjen në jetë, “Mos harro të më kujtosh”.  Vetëm ti je mrekullia e palindur, e pangjyer në ndyrësitë e botës.

*Fragment nga romani “Mos harro të më kujtosh”

ObserverKult