Maçeta e çelikut në putrën tënde,
dreqi që vrapon i frikësuar nëpër lëndinë,
përtej parkut drejt atij horizonti bojë
magjente. Çiftet vallëzojnë me një këngë dashurie
nga një epokë tjetër. Unë të sugjeroj të marrësh
veten me të mirë, të qetësohesh. Në çdo shtëpi lodrash
varet një pushkë e mbushur gjysmë-automatike AR-15. Sepse
në çdo rrugë në këtë rrjet, të pret ndonjë fatkeqësi e vogël.
Disa mund t’ju ngatërrojnë me ndonjëfarë rrengu.
Të tjerë mund të duan t’ju veshin me një kravatë papioni.
Të shoh, hollak dhe të vetmuar. Veshët më currohen
dhe rrotullohen. Mustaqet më dridhen. Familja
është shtrirë në një automobil të braktisur.
Askush nuk ka frikë nga lufta e re, megjithëse ndonjë fëmijë
del fshehurazi gjatë natës për të varur një flamur të zi.
Aty ka brejtës për të mbushur barkun.
Grupe të vogla pemësh pranë autostradës ndërshtetërore.
Një përrua i vogël për ujë. Pellgje të vogla
me qiell të ndritshëm ku mund të shikosh
në sy, paksa shumë të humbur, paksa shumë
vdekjeprurës, për një bishë kaq të mirë.
Përktheu: Fadil Bajraj
ObserverKult
Lexo edhe:
