Tani në këtë moshë
jeta më rri mbi shpatulla
si një pelerinë prej ngjyrash të vjetra.
Disa fije shkëlqejnë ende,
të tjerat janë djegur në heshtje –
ashtu si yjet që shuhen duke u bërë pluhur
pa bërë zhurmë.
Tash në këtë stinë jete
njerëzit më duken si degë:
disa varen drejt meje,
disa largohen nga trungu,
disa preken nga era e interesit
që fryn tinëz,
pa e ditur se rrënjët i mbaj unë.
Unë vetë jam bërë pemë.
Rrjedhjet e kohës
m’i kanë gdhendur në lëvore
emrat e atyre që ikën e i humba.
Disa shkronja janë zhdukur,
disa duken më të thella se plagët –
dhe unë prapë i mbaj si vulë.
Trupi im është një shtëpi
me shkallë që kërcasin,
dritare që dridhen,
dhoma që mbajnë aromën e dikurshme
të njerëzve që s’banojnë më këtu.
E megjithatë, e dua këtë shtëpi:
është e imja,
e lodhur,
por me dritë që nuk shuhet.
Tani që jeta më moshoi
dalloj ujërat që ikin
nga ujërat që kthehen prapa.
Miqtë e vërtetë janë lumenj të qetë,
të tjerët janë shi i rrjedhshëm
që nuk prek në tokë,
që s’len asnjë gjurmë.
E urrejtja?
Ajo është një gur i lagur
që e lashë buzë lumit shumë vite më parë.
Nuk kam duar për ta ngritur më,
e as zemër për ta mbajtur.
Tani jap vetëm dashuri.
Jo si dhuratë,
as si detyrim-
por si një dritë që mbetet në shtëpi
pasi fiket gjithçka tjetër.
Një dritë perpetuum mobile,
që digjet në vetvete
si qiriu i fundit i një nate dimri.
Nganjëherë e përqafoj veten
si një armik të vjetër që më në fund e kuptoj.
E fal për çdo betejë të humbur,
për çdo pritje të kotë,
për çdo gënjeshtër të ëmbël
që e kam besuar kur isha i ri.
Tani i mbjellur prej shumë kohësh
më në fund shoh ç’do të thotë të jesh:
jo një luftë,
jo një triumf,
por një dritare që hapet ngadalë
dhe lëshon brenda pak ajër të freskët.
Dhe çdo mëngjes i them vetes:
“Më në fund, jam bërë stina ime.
ObserverKult
Lexo edhe:
