Nga Esmeralda Shpata
Ajo ishte një ajo. Emër dhe mund mos t’i vija kurrë, por për mos t’i thënë “ajo”, e quajta Lumira.
Ajo, Lumira, punonte. Dhe për të qenë në rregull me emrin e bukur që i vura. Mund të fshinte e të lante e nuk do t’i shkonte në dorë një daltë, por ajo me të gdhendte dhe nxirrte nëntëdhjetë e nëntë tinguj të ndryshëm.
Lumira e ka të vështirë të punojë me gurin, është një zhguall i thyer i botës dhe ta merr shpirtin me punë. Nëse do ta shihje mirë, do ta shihje sa vuante, do i thoshe ulu në një stol druri. Ajo bindet, i përgjigjet emrit që unë i vë, po ashtu dhe urdhërit.
Lumira ulet përgjysmë, njëra gjysmë mbetet jashtë dhe i lutet tjetrës ta mbajë. Po rrëmih me daltë një gur i cili është granit, i pandashëm dhe dalta i bie nga dora. Dhe prapë e merr Lumira. Vazhdon të punojë dhe sheh një shenjë e cila u bë nga dalta e saj. Si një plasë e lehtë, një gërvishtje që kurrë s’ta jep idenë se do të djegë gjatë. U ul në gjunjë, gjysma që ishte në ajër e ndihmoi gjysmën që e mbante mbi stol dhe iu avit gurit për ta parë ç’shenjë pati marrë. U ul në shesh, e vendosi presën e daltës mbi shenjë dhe po i jepte me duar e shpirt t’ia thellonte vragën.
Asgjë s’po ndodhte, asgjë, asnjë grimë nuk ia çoi ndër sy Lumirës që e kishte tejkaluar veten në atë mundim që s’ishte fizik, ishte më tej. Shenja ishte diku më thellë, sa asgjë e logjikshme e asnjë shqisë nuk ia çonte dot mendjes se ishte aty.
Lumira u dorëzua. I mori të dyja gjysmat me vete, atë që e mbante në ajër, e kishte më të vështirë ta bindte. Në duar mori daltën që në ato çaste i shëmbëlleu me një mashë që trazon të djegurat. U nis të fshihte veten në një shtëpi që ngjason me të gjitha shtëpitë e atyre që mund t’i kisha quajtur Lumira. Por, nëse do të qëndroje me të mjaftueshëm në kohë, do të kuptoje se ajo bashkë me veten kishte futur brenda dhe atë plasë që e kishte hapur me daltën e saj. Lumira gdhendte mendjen e vet. Pretendonte se e bënte, një gërvishtje kishte bërë dhe mendja ia kthente daltës gërryerjen.
Lumira ndjeu keqardhje të thellë, kur pa një plagë të madhe mes shenjës e veglës metalike që s’ia shihte njeri përmasat, dhe atë copëzën që s’ta fal kush ta shohësh, në e pe të lumtë.
Më zhgënjeu.
Lumira si pa lidhje fare u dorëzua, dhe, para kujt, para meje. Unë që kurrë s’e kam lënë veten ta dua. Mua më del para e m’i tregon të gjitha; emrin që i vura, daltën që i dhashë, gurin që e gjeti dhe paaftësinë time për ta ulur diku mirë, pa e ndarë në gjysma.
Askush tjetër veç meje nuk e di në ç’sajesa të pashpresa rrjedh Lumira. Ajo s’ka zënë kurrë daltë me dorë, e si një mace s’prodhon njëqind tinguj të ndryshëm. E, më e keqja, asnjëherë s’ia ka dhënë vetes një mundësi për t’ia bërë një shenjë.
ObserverKult
Lexo edhe:
Esmeralda Shpata: Mezi pres të kalojnë ca ditë, dua të bëj sherr prapë!
