Ersinës i hedh krahun buz’ tehut t’varrit
e ja k’nojm elegjitë bluz dashnis’ vrastare
vrastare t’mitit, se asaj
që i falëm cop’ nga vetja
do e merr n’gji shpirtin
e i del zot kur t’i vij koha e sprovës
në betejat me xhintë e andrrave
të netve pa ag
I mshojm pianos deri sa gishtat plasin gjak
e unë e Ersina k’nojm
k’ndojm elegjitë e rokut
me plot tela lidhun zemrën ton’
zemrën që rrah tash pa takat
nga trishtimi i besëprerjes së pranverës
shkoj pranvera pas dimrit
e nuk i thuri kurorë pritjeje verës
Ersina e unë në ulurimën tonë
ftojmë ujkun bardhosh
ta thirr hanën
e t’i rrëfehemi për vrasjen e madhe
që ju ba dashnisë
ObserverKult
Lexo edhe:
Valmir Aziri: Amanetet e saja
