“Dashuria jote më ka mësuar të jem i trishtë”, poezinë e Qabbanit e lexon Engjëllushe Alla

Poezi nga Nizar Qabbani

Dashuria jote më ka mësuar të jem i trishtë
prej shumë motesh më duhej
një grua që t’më epte trishtim
një grua që t’i vajtoja shpatullave
si një harabel
një grua që t’m’i mblidhte pjesët
si copëzat e një kristali të thërmuar.

Dashuria jote më ka hapur udhën
drejt trevash të trishta
e unë, përpara teje,
kurrë s’kisha qenë
në treva të trishta
kurrë s’e kisha ditur se burri është mishërim i lotit
se burri pa trishtim
është veçse kujtim.

*Titulli i origjinalit: “Vjershë trishtimi”

Përktheu: Edon Qesari

ObserverKult


Lexo edhe:

NIZAR QABBANI: TË DUA, POR KAM FRIKË TË SHKRIHEM NË TY

Biseda jote është si një qilim persian
Sytë e tu janë dy harabela damaskienë
Që fluturojnë mes dy muresh
Dhe zemra ime, udhëton si pëllumbi
Sipër ujit të duarve të tua, ku merr një dremitje
nën hijen e bylyzykëve.

Të dua…
Por, ja, unë kam frikë të përfshihem në ty
Kam frikë të rimishërohem
Kam frikë të shkrihem në ty
Pasi, tashmë, më kanë mësu’ përvojat
t’i dredhoj dashurisë së grave
dhe valëve të detit.

Unë nuk po e diskutoj dashurinë tënde…
pasi, ajo është dita ime
e si të diskutoj diellin e ditës?
Unë nuk po diskutoj dashurinë tënde
pasi, ajo, vendos në ç’ditë do të vijë dhe në ç’ditë do të ikë.
Për më tepër, ajo përcakton kohën e dialogut dhe formën e tij.

***
Më lër të të derdh çaj
ti je zana e këtij mëngjesi,
e zëri yt është një mbishkrim i bukur
në fustanin marokien.

***
Më lër të të derdh çaj… e, a të thashë se të dua?
A të thashë se jam në shend e gaz sepse ia behe
se prania jote ngazëllen si paraqitja e poemës
si prania e varkave
dhe e kujtimeve të largëta?

***
A të pëlqen çaji?
A të josh pakëz qumësht?
A të mjafton – ashtu, si gjithsaherë – një kubik sheqer?
E mua, më del më mirë, fytyra jote, pa sheqer…

POEZINË E PLOTË E GJENI KËTU