Poezi nga Donika Dabishevci
Nji qetësi trishtuese mlue e ka katunin.
Zjermi gërmadhave asht shue.
T’fundmet shllunga tymi janë shkri n’kaltri.
Asnji gjurmë njeri. Asnji za. Asnji pipëtimë.
Grumbuj trupash nji mbi nji bajnë mozaikun e apokalipsës.
Atij t’projektuem prej trunit njerëzor.
Katër S-ja n’lëvozhgë vrarëlie lisi…
Nji kambë ktu, nji krye atje, trupa si kuaj deti,
torzo, pa gjymtyrë, mushkni e zorrë përziet,
sy t’ngrimë që shkëlqejnë si fosfor, fmijë t’coptuem,
mish i grimë dhe gjak. Shumë gjak.
Era shpupurit flokët e kokave të preme.
Korbat bajnë dasmë. Gosti e papame.
Mas tyne kanë me ardhë minjtë…masnej krymbat…
ushqim i bollshëm për krejt.
T’nesërmen, punë fati, fotot me trupa t’gjymtuem
mun’ dalin n’ndonji faqe gazete a agjencie t’huej lajmesh.
Nashta edhe n’ndonji TV. Por publiku botnor
si zakonisht, ndrron kanal. Telepiloti o pshtim.
Pamje t’randa, pamje që nuk shkojnë me venë t’kuqe,
pamje makabre që ta idhtsojnë darkën.
Trupat e gjymtuem mujnë me qenë
dëshmi empirike për do pleqnarë t’urtë,
fisnik t’huej, që mun’ ja vnojnë gishtin kresë
e me menue se o marre për civilizimin krejt kjo,
e se kshtu s’shkon ma!
Masnej me parrulla humanizmi n’kmisha
me i shtrue hartat n’tavolinë
me i kapë gërshantë
me ja pre teshat nji vendi,
me e pre fatin e nji populli.
Si gjithmonë, pas çdo lufte!
____
*𝑁’𝑘𝑢𝑗𝑡𝑖𝑚 𝑡’𝑣𝑖𝑘𝑡𝑖𝑚𝑎𝑣𝑒 𝑡’𝑀𝑎𝑠𝑎𝑘𝑟𝑒̈𝑠 𝑠’𝑅𝑒𝑐̧𝑎𝑘𝑢𝑡
**𝑆ℎ𝑘𝑒̈𝑝𝑢𝑡𝑢𝑛 𝑝𝑟𝑒𝑗 𝑙𝑖𝑏𝑟𝑖𝑡 𝑡𝑒̈ 𝐷𝑜𝑛𝑖𝑘𝑎 𝐷𝑎𝑏𝑖𝑠ℎ𝑒𝑣𝑐𝑖𝑡, “𝘌 𝘨𝘫𝘪𝘵𝘩𝘬𝘰𝘩𝘴𝘩𝘮𝘫𝘢 𝘈𝘯𝘥𝑒̈𝘳𝘳”, 𝑞𝑒̈ 𝑗𝑢 𝑘𝑢𝑠ℎ𝑡𝑜ℎ𝑒𝑡 𝑣𝑖𝑘𝑡𝑖𝑚𝑎𝑣𝑒 𝑡𝑒̈ 𝑙𝑢𝑓𝑡𝑒̈𝑠.
ObserverKult
