Elda Zavalani: Kur udhëton shpirti…

janë ca rrugica në Korçë

Ka net kur shpirti udhëton, pa i marrë leje trupit. Shkon larg të kërkojë pak qetësi. E braktis trupin dhe e kthen në kufome të gjallë, që flet, qe ec, që qesh, që luan, por që nuk jeton. Trupi pa shpirt s’ka jetë. Shpirti pa trup po. Madje është i lirë, i dlirë, pa vargonj, pa rregulla, pa orare, pa norma bajate shoqërish mizantrope, pa kokçarje e shqetësime të përditshme. Udhëton nëpër udhë ndjenjash, që i ka projektuar shpresa e i ka shtruar malli. Fluturon lart, aty ku nuk e kapin dot rrufetë e stuhitë e jetës. Zhytet në det e pastrohet, përkëdhelet në perendimet e purpurta, fle me këngën e hënës e zgjohet me atë të zogjve.

Nuk ka destinacion, ka vetëm dëshira, dëshira që e bëjnë të lumtur më shumë kur nuk realizohen.

Pastaj shkon e clodhet diku në një cep, ku është një shpirt tjetër që e pret,  që e puth dhe e shtrëngon fort, me mallin dhe dëshirën e lashtë sa Eva dhe Adami.

“- Ik tani, i pëshpërit. Trupi ka nevojë për ty !

– Më jep krahët e tu. Në to ndjehem i mbrojtur dhe i sigurt. Dhe kur të më marrë malli sërish, ato e gjejnë vet rrugën për tek ti”

Dhe shpirti i jep krahë shpirtit, e mbron, e ruan, e ledhaton.

Ai kthehet sërish tek trupi, futet pa zhurmë e bujë. Dhe trupi ndjen jetën brenda tij, gjakun në damarë, zemrën në gjoks, lotin në sy. Pastaj humbet në një përqafim të ëmbël. Janë krahët e shpirtit tjetër. I puth, i puth dhe mbyll sytë. Fle në gjumin ledhatonjës, derisa dielli ta përkedhelë përsëri në agim, me dritën e ditës së re…

ObserverKult