“Xhelozia është një nga emocionet më të dhimbshme dhe më të ndërlikuara që njerëzit përjetojnë. Ajo lind jo vetëm nga frika se do të humbasim diçka, por edhe nga vetëdija e mungesës sonë, nga ndjenja e pafuqisë për të kontrolluar atë që duam.
Në atë kuptim, xhelozia është një lloj burgimi i shpirtit, një rrethanë ku i gjithë universi i brendshëm bëhet i mbyllur dhe i trazuar.
Por xhelozia ka edhe një anë tjetër: është dëshmia se duam me gjithë qenien tonë dhe se jemi të aftë për përjetime intensive. Xhelozia është shenja që jemi të lidhur thellë me tjetrin, edhe pse kjo lidhje nuk është aspak e thjeshtë.
Ndryshe nga qentë, që nuk njohin ligësinë, inatin apo xhelozinë, njerëzit kanë zemra që dridhen nga këto ndjenja, duke u përpjekur të gjejnë një mënyrë për ta kuptuar, për ta mbajtur nën kontroll apo për ta kapërcyer.
Në dashuri, xhelozia mund të jetë një armë e dyfishtë: mund të mbrojë marrëdhënien duke sinjalizuar nevojën për afërsi dhe përkushtim, por mund edhe ta shkatërrojë atë nëse shndërrohet në poshtërim, në kontroll apo në mungesë besimi.
Prandaj, sfida e njeriut është të gjejë balancën mes dashurisë dhe lirisë, mes përkushtimit dhe besimit, për të mos lejuar që xhelozia të kthehet në një burim dhimbjeje të pafund.”
______________________________
𝐌𝐢𝐥𝐚𝐧 𝐊𝐮𝐧𝐝𝐞𝐫𝐚 – “𝐋𝐞𝐡𝐭𝐞𝐬𝐢𝐚 𝐞 𝐩𝐚𝐝𝐮𝐫𝐮𝐞𝐬𝐡𝐦𝐞 𝐞 𝐪𝐞𝐧𝐢𝐞𝐬”
𝐏𝐞̈𝐫𝐠𝐚𝐭𝐢𝐭𝐢 𝐒𝐡𝐩𝐞𝐧𝐝𝐢 𝐒𝐡𝐚𝐤𝐚𝐣
