ZEFI FLUTURAT DHE NËNA PLAKË
fluturat simboli i ëndrrës sime të parealizuar që po loznin pranë dritares ranë përnjëherë sikur t’i kish prekur dora e largqoftit unë dola nga kulla e vetmisë ta shoh çka ndodhi drita binte si e turbullt kurse shkretëtira e pafund rreth kulle gjëmonte shikova rreth e më rreth paanësinë asgjë nuk vërejta të veçantë gjërat ishin të njëjta si gjithherë rëra e pafund e verdhë një oazë më mirë të thuhet një llëngë me një dru të vetmuar e fatkeq pranë saj dhe një qetësi e rëndë ishin krejt ato që bënin monotoninë e paskajit të verdhë e ula kokën t’i shoh fluturat e arta që i adhuroj desha t’i shoh si kanë rënë në rërë ashtu të pashpresa desha t’i mbledh një nga një në dorë dhe të qaj për to që më ikën aq befasishëm dhe kisha pak droje se do ta kisha vështirë ta dalloj shkëlqimin e tyre të artë nga verdhësia e rërës po ende pa parë gjë nga larg më erdhi një shurukamë një herë si më e ulët pastaj nisi të më vijë më e qartë kur e ngrita kokën dëgjova do zëra të gërvishtur e mund të them një gërvallje dhe ç’të shoh kullës së vetmisë po i afrohej një rresht figurash me njëfarë hijeje si të çuditshme një rresht i cili me çdo hap që bënte dilte në pah se përbëhej prej kreaturash të veshura njësoj mbase do të kishin qenë uniforma këto ishte e qartë se gërvalljet dhe marshi jo i rëndomtë ishin shenja kërcënimi unë nuk e di pse vinin e suleshin këto hordhi kështu kur rreth kullës sime gjithçka ishte bërë pluhur e rërë bar nuk kishte mbetur as lule jo se jo e përhapej era e rëndë nga llënga në të cilën kishin hedhur kafshë të buta e zogj të vrarë e mbeturina e keqja e sulmeve që i bënin ishte se prapa tyre mbeteshin shenja gjaku e dhembje ndër ne se sa për kullën s’kishte dert se kulla ime është bërë prej hiri dhe sado që ta prishnin ditën tjetër ajo ngritej vetë prej vetes kur rreshti u shfaq krejt afër meje krenaria më vloi nga brenda e thashë po le të vijnë t’i hajë dreqi çka kanë të bëjnë më më shumë, çka kanë të bëjnë më më keq po pastaj prapë më përshkoi një e dridhur dhe unë nisa të tërhiqem e të fortifikohem në kullë mirëpo sa i bëra dy-tre hapa më ndali një zë që më thirri me emër
kush po më thërret thashë dhe dëgjova zërin tim si jehonte shurdhër në hapësirën e pafund të shkretëtirës së lyer me dritën e turbullt të hënës
a s’po më njeh a
ç’do nga unë i thashë
lere frikën e ndalu më tha unë jam zefi zef serembeja dëgjo ata të atij rreshti ata me atofarë kësulash prej gëzofi me atë ftohtësinë e polit verior dhe ata që e emetojnë nga larg duke i shndërruar këto hapësiera dikur të buta e plot gjallëri në shkretëtirë nuk do të humbin kohë me ne se e kanë parë që përmes nesh ata nuk mund të hapin shteg e mos kij frikë më vazhdoi zefi se ata nuk mund ta dëgjojnë fjalën tonë ata janë tjetër botë dhe e kanë jo vështirë po të pamundur t’i zbërthejnë shenjat tona e prandaj ata s’do ta kenë gjatë këtu e do të detyrohen ta thyejnë qafën
po tingëllon mirë por
si duket ende s’po më sheh mirë tha ai dhe qeshi
a ti zef qenke a a nuk je ti i vde…
ai ma ndërpreu fjalën më tha unë jam unë zefi ja më ke pranë pranë teje jam me emër e mbiemër
unë e dija se zefi nuk është pranë meje po fryma e tij e mirë por kjo s’më pengonte fare se në atë çast kisha nevojë të komunikoj pikërisht me botën e këngës së tij visari lirik që derdhet si gurrë mali nga vargjet e tij më jep forcë më sjell frymëzimin dhe lumturinë njësoj si e sjell kënaqësinë dhe lumturinë ndonjë stoli e shtrenjtë që i vjen si dhuratë e papritur nuses që ka pasur fat derën e varfër pikëllimi kishte ikur nga zemra ime dhe mua më mbërtheu një gaz gëzimi
të dytë qeshëm pastaj shikuam kah kolona dhe ato figura të çuditshme vazhduan marshin e tyre po kur erdhën krejt afër kulle ata u kthyen majtas dhe morën drejtimin e lindjes puna doli ashtu si më pat thënë zefi pra kolona kishte shkelur gjatë e gjatë kohë këtu mirëpo për të bërë katrahurën siç kisha droje unë s’e bënë dot dhe thyen qafën ashtu si tha zefi dhe unë ndjeva një lehtësi të madhe kur ikën ata mora frymë e çliruar nga ankthi dhe u ktheva kah zefi ai rrinte në këmbë me një krenari të veçantë shtati i tij i hollë e i gjatë flokët e dendur e me kaçurrela e veçanërisht sytë sytë e kaltër zbulonin para meje një djalë i cili kur është diku vetëm me praninë e tij u jep optimizëm të gjithëve madje edhe atyre që janë në anijen e cila fundoset kurse kënga kënga e tij i hap me lehtësi edhe dyert prej hekuri kur m’u kujtua se takimi me të ishte punë çasti dhe se unë prapë do të duhej të mbetem vetëm u shqetësova
mos u frikëso më tha
po ti do të shkosh ti ke ardhur nga ëndrra e largët nga një botë të cilën e krijon vetmia ime ke ardhur me këtë kalin me flatra me këtë kalë të cilit në vend të frenave i ke vënë vargje e kush e ndal këtu këtë kalë që synon pafundësinë
e ke këtu zonjën mëmë
ku pyeta unë dhe shikova përreth e nuk pashë gjë
te pragu më tha zefi dhe vërtetë unë e pashë atëherë plakën të ulur në prag të kullës e zefi pastaj shkoi e u përkul para zonjës mëmë dhe pasi e kërkoi bekimin e saj i hipi kalit dhe ia dha lartësive
unë qëndroja para mëmës e habitur kisha dhembje për largimin e zefit dhe i gëzohesha nënës e cila vinte diku nga pashpresa dikur kur u nisa t’ia marr dorën bija ime më tha ajo me një zë i cili shoqërohej me ndjenjat e njejta si të miat djalit tha i paska rënë një letër unë shkova te vendi nga u nis zefi e mora letrën që i kishte rënë dhe erdha shpejt te pragu e kur nëna e ngriti dorën e djathtë që t’ia puth nga ajo prapë fluturuan të njejtat flutura të arta dhe u ngritën lart te dritarja ime që të venë shenja amshimi ai vaji që më ishte mbledhur në fyt nga pikëllimi kur zbrita të qaj për fluturat tash shpërtheu nga gëzimi që fluturat prapë do ta stolisin hapësirën para dritares sime pastaj unë qava qava pastaj nëna më përqafoi më përqafoi dhe u futëm të dyja ngadalë brenda në kullë
lart në dhomën e vetmisë e hapa letrën që i kishte rënë zefit dhe lexova
dikur këtu mëma rrinte e buzëqeshur
e shëtiste me gaz kopshtit
se djali i saj emrin e kish burrë
e ish si emri
me hijen e krenarisë
kur mbi këtë rërë kish bar
e fluturat ishin stoli të trandafilnajës
vallëzimi i tyre mbi lule
të cilat nëna i kultivonte midis rëre
vinte me porosi qiellore
shumë është shkelur kopshti
fluturat i vret fryma e huaj
këto i solla nga vargjet e mia
e kërkojnë praninë e nënës
pa të vdesin
p. s. kujdesu për nënën
ObserverKult
