Sabri Hamiti: Largimi

   

 Le mbas Detin, Malin, Tokën, Fushën
E shtëpisë së moçme i vë dry në derë
Me litar shpëtimi prapë e lidhe gushën
Frymën zënë që pate e hudhe në erë

I ikur nga dheu nis mërgim të ri
Ta gjesh botën tënde që ik diku larg
Nëpër terr të qiellit që të vesh në zi
Ndjek yjet e shpresës të nisur në varg

Me ngulm e ndjek kohën që ik e ik
Ajo të vjen mbas gjurmëve si breshkë
Duke hëngër veten në fund gjaku pik
I kuq, jo i zverdhur si gjethi në vjeshtë

Këmba dorës koha nuk është ti është rren
Nuk do ta thotë lajmin pos qeshjes së kotë
Tash gjurmët e breshkës i ruan një qen
Në qafë i var ndërrimet që bëhen në botë

Le mbas vetes Detin, Malin, Tokën, Fushën
E shtëpisë së moçme i vë dry në derë
Me litarë shpëtimi prapë e lidhe gushën
Frymën zënë që pate e hudhe në erë