Sergej Esenin: As ta kujtoj nuk dua…

Ndoshta është vonë, a herët qenka vallë,
unë kurrë s’e kam menduar si do jetë,
tani si Don Zhuani vij vërdallë,
si një poet i çartur, mendjelehtë.

Çfarë bëhet? Ç’dreqin ndodh me mua?
Që çdo mëngjes në prehër tjetër veten gjej.
Fjalën pendesë as ta kujtoj nuk dua,
për tradhëtitë asnjë tundim nuk ndjej.

Zemrën e brishtë gjithmonë e kam ushqyer,
me ndjenja romantike, pak “sarhoshe”.
Tani kush po më shtyn, që i ndërkryer,
harboj me femra fyryfyçka e mendjeboshe?

Veç ti, përbuzja ime, vetëm mos më lër,
e di që je besnike dhe s’ njeh moshë,
në shpirt më vlon veçse thellim e terr,
dhe shushurima e jargavanit kaltërosh.

Në shpirt, një perëndim në ngjyrë limoni,
nga mjegulla ndjej zëra, anë më anë. –
Liri e ndjenjave merr hak, a e kuptoni?
Pranoje pra, ti, sfidën Don Zhuan!

Po, sfidat i pranoj, gjakftohtë, me qetësi
porse në gji kurrgjë nuk më sëmbon,
po s’ erdhi maji i blertë me një stuhi,
me ngazëllimin erotik që shungullon.

Ja pra, se çfarë po ndodh, ti, mikja ime,
ndaj çdo mëngjes më gjen me grua tjetër,
jam duke pritur lumturinë nëpër agime,
veç gjer atëherë, vazhdon avazi i vjetër.

13 dhjetor 1925

Shqipëroi: Arqile Garo

ObserverKult

Lexo edhe:

Esenin: Në çdo vend të shoh ty…