Era hyn brenda si një qenie e panjohur,
me gishta të padukshëm
që i shtyjnë perdet të qeshin,
të qajnë… në një gjuhë pa tinguj.
Drita s’ka më drejtim.
Hyn nga dyshemeja, del nga tavani,
më ndjek nga pas,
pastaj fshihet nën qepallat e mia,
sikur kërkon të më verbojë
me kujtimet e dikujt tjetër.
Libri i vjetër hapet vetë.
Fletët rrotullohen,
herë si krahë,
herë si fytyra që qeshin pa gojë.
Në mes tyre
një letër e bardhë zgjatet drejt meje,
një spital pa pacientë,
qetësi që kafshon.
Nuk di nëse duhet të shkruaj
apo të shlyhem!?
Nga harpa bie një tingull,
rënkim uji në gur,
këngë që s’e kam dëgjuar kurrë,
por e di përmendësh.
Koha gjarpëron nëpër dhomë,
ndalet,
më nuhat…
pastaj më ngjit përsëri
si një orë që ka harruar të jetë orë.
Pulëbardha shfaqen në mur,
hije të bardha
që më shohin me sytë e mi.
Nuk e di nëse qajnë për dashurinë,
apo për çmendurinë
që më përfshiu
kur e pashë
dashurinë të lindte në dimër
dhe të vritej në pranverë.
Njëra prek dritaren
dhe xhami çahet në formë zemre…
Vjeshta e virgjër tretet në ajër,
aromë pa burim,
kujtim që s’e njoh.
Gjethet varen në tavan,
rrënjët ngjiten në mure
dhe ndiej se po bie
në një vend,
ku rrënjët shohin
dhe sytë nuk mbajnë mëngjes.
Dimri nuk vjen.
Rrëshqet poshtë dritareve,
hije e lëngshme që kërkon trup
për t’u bërë zë.
Dhe vetëm në fund e kuptoj;
për fajin e një të çmenduri
që bëri gjithçka
për ta vrarë dashurinë,
e unë jam këtu,
vetëm për ta mbajtur gjallë…
dhembjen e saj.
ObserverKult
Lexo edhe:
