Çfarë arome ka nostalgjia?
Era që frynte dikur, në çfarë cepi është fshehur tani?
A jeton akoma?
Zgjohem nga telefonata e zhurmshme e sime bije. Macja i kishte sjellë një zog në dhomë. I mjeri! Kishte bërë të pamundurën t’i shpëtonte, derisa kishte gjetur kanatet e hapura dhe kishte fluturuar. Duhet të ketë edhe në trupin tonë një të çarë, nga e cila mund të dalim prej mureve dhe të ikim nga këtu. Por nuk di si bëhet. Kam ikur vetëm me mendje.
Dje jam ndjerë keq. Iu afrova lehtë botës tjetër. Nuk kisha frikë dhe, ndoshta, kjo është arsyeja që jam akoma këtu. Pata edhe dy motive të tjera për të mos ikur. I pari: ajo që më telefonon çdo mëngjes dhe i dyti: ti. Por këto gjëra i mendoj vetëm me vete. Ndërsa nga larg më vijnë zërat e kolegëve, të cilët nuk gjejnë një kompresë të një ilaçi të skaduar. Edhe sikur të mos ishte skaduar, kushtonte vetëm dy lekë. Brenda bulëzës sime, shumë afër botës tjetër, nuk kuptoja shqetësimin e tyre, por rëndesën dhe budallallëkun e kotë që na i është dhënë jetës.
Ndonjëherë më vjen mirë që i njoh këto momente, nga ku di të iki. I quaj pushime. Rri në mes; as këtu dhe as atje, duke numëruar fijet e thinjura të çastit.
Nuk e di nëse do shqetësohem për tutat e gazetares që më bëri intervistën?
Apo, edhe për pesë minutat që zgjati komunikimi? Ndërsa për kohën e rrugës që humba, po, mërzitem. Ajo nuk më kthehet mbrapa.
Po sikur, dikush të vinte, të më trokiste lehtë në shpinë dhe të më thoshte: kam gjetur kohën që ke shpenzuar: merre!
Ku do ta çoja? Përveç se ta shpërdoroja. Ta lija të më bjerë ndër gishta dhe të mos shkoj drejt asaj që dua.
Nuk di të dal nga të çarat e trupit. Nuk i di as ku gjenden?
I kam parë diku në kokë. Ndoshta atje ndodhen, sepse jeta më rrotullohet njëlloj. Çfarë ndryshon janë qoshe mendimi,
nuancat, jo ngjyrat.
E kam vrarë mendjen, përse nuk më kujtohen ardhjet? Një sallë bosh, ku shtohen karriget. Dritat që ndizen një nga një mbi qytet. Pritja ime që shtrihet rrugës. Njerëz që ecin mbi të. Dy krahë që hapen, për të përqafuar hijen time të bardhë dhe rrinë gjatë ashtu. Çuditërisht, rri edhe unë.
Gjysmat e ngrohta të atmosferës hyjnë e dalin lirshëm brenda njëra-tjetrës. Njëra, më bën mua.
Më vonë i bëj pyetje heshtjes sime. Më përgjigjet se u ndje mirë, por në fund kishte pasur akoma uri. Ndoshta ky është sekreti: të ngrihesh i pangopur. Pastaj shqiptimi i emrit tënd, që është i ngjashëm me miqësinë. Pothuajse jo njëlloj?! A i njohim të gjitha fijet e barit?
Livadhi, i tëri i gjelbër, më sjell qetësinë. Nuk shtrihem mbi të, sepse ia rrudhos bukurinë. Është mirë të ngrihesh i pangopur dhe të shohësh boshllëkun në mesin e barkut, që zmadhohet aq, sa del nga aty. Zgjatet, sa, me mund, e fus në taksinë e verdhë dhe e marr me vete. Një tjetër pasagjer i heshtur ulet me mua: e ka emrin Mall!
Dhe ti na lë të shkojmë, ndërsa vetë ecën buzë rrugës. Gërmon në çantën e bezes bezhë. Por nuk gjen asnjë lloj tymi për të thithur. Nga krahu yt, krahu i fluturës, u largua. Pak push ka mbetur. Do të kishe dashur të thoshe diçka, por muzgu të rri në sy.
Ke njohur një njeri të heshtur dikur që t’i mori fjalët. Iku duke të mësuar t’i flasësh heshtjes. Sikur të dije ta bëje, do të flisje edhe për veten. T’i gjeje një zë asaj që ndodh brenda teje. Mendon që përsëri nuk të kuptoj. Një dedikim logjik mbi kapakun e librit, ku çdo faqe i ngjan nostalgjisë sime. Asaj të vjetrës që nuk më kujtohet në ç’jetë e kam njohur, që shkruan letrat mbi gjethet dhe i thanë poshtë një
dielli që pikon shi.
A e di çfarë janë gjethet e thata? Fijet e barit që lëvizin? Puhiza që të prek në faqe? Pushi i fluturës mbi stofin e xhaketës? Drita e ngrohtë që shkëmbehet syve? Prekja e lehtë e gishtave? Shpina që e merr horizonti dhe bind veten të mos e kthejë kokën?
Pastaj, ti nuk e di si shkoi udhëtimi im.
E lë në mes rrugën dhe zbres nga taksia. Herë të tjera edhe nga avionët. I jap adresën transportuesit, për ta kthyer mallin në shtëpi, tek ty.
As këtë herë nuk gënjej.
Mund ta kisha çuar në një tjetër qytet, ta kisha mbështetur te një tjetër njeri.
A nuk presim të gjithë kthimet e mallit? Por nuk e bëj, sepse e di që ishe duke e pritur.
Ndërsa vetë hipi dhe zbres nga të njëjtat shkallë, që i njoh, por nuk i kam shkelur më parë. Është rruga që të çon në tempullin e artit. Sikur arti di të rrijë brenda ndërtesave!
Përse nuk jam art? Të jem pa mure. Mos lodhem për të gjetur të çarat për të dalë nga këtu.
Pak më vonë do të jetë një tjetër intervistë ku presin përgjigje.
Por askush nuk më pyet: Përse na kujtohen vetëm ikjet?
(shkruar nën tingujt “Cuatro Vientos” – Danit)
*shkëputur nga libri i Laura Olldashit, Casa Ciuso, Botimet Toena, Tiranë, 2025
ObserverKult
