Në një kohë kur gjithçka lexohet shpejt, harrohet shpejt dhe zëvendësohet edhe më shpejt, pyetja më e madhe nuk është nëse libri do të mbijetojë, por nëse njeriu do të vazhdojë të ketë nevojë për thellësi.
E ardhmja e leximit nuk do të matet me numrin e librave të shitur, por me aftësinë e njerëzve për të qëndruar ende vetëm me një faqe, me një mendim, me një fjali që i trondit. Teknologjia do të ndryshojë format, ekranet do të zëvendësojnë letrën për shumëkënd, inteligjenca artificiale do të prodhojë tekste me shpejtësi marramendëse, por asgjë nuk do ta zëvendësojë përvojën intime të leximit: atë çast kur një njeri e gjen veten brenda një libri dhe kupton se nuk është vetëm.
Lexuesi i së ardhmes ndoshta do të lexojë ndryshe, më fragmentarisht, më lëvizshëm, mes mijëra shpërqendrimeve, por pikërisht për këtë arsye, letërsia do të bëhet edhe më e domosdoshme. Sepse libri mbetet një nga vendet e fundit ku mendimi nuk ndërpritet nga njoftimet, ku ndjenja nuk reduktohet në emoji dhe ku heshtja ka ende kuptim.
Sfida e kohës sonë nuk është mungesa e informacionit, por mungesa e përqendrimit. Nuk është mungesa e teksteve, por mungesa e leximit të vërtetë. Dhe ndoshta e ardhmja do t’u përkasë pikërisht atyre që arrijnë ende të lexojnë ngadalë, thellë dhe me shpirt.
Sepse sa herë që një njeri hap një libër, ai bën një akt të vogël rezistence kundër harresës, sipërfaqes dhe zhurmës së botës.
ObserverKult
