Më 17 shkurt 1976, ndërsa Bejruti ishte zhytur në luftën civile, gazetari francez Bernard Violet takoi Mahmoud Darwish (1941–2008), i cili jetonte prej tri vitesh në Liban, pasi kishte lënë territoret palestineze të pushtuara. Gjatë një bisede që zgjati disa orë, të zhvilluar me ndihmën e sociologut Michel Seurat (1947–1986), poeti rikthehet te ngjarjet themelore të jetës së tij: mërgimi i vitit 1948, fëmijëria e tij si refugjat, angazhimi politik dhe konceptimi i tij për një poezi njëkohësisht estetike dhe luftarake. Fillimisht e menduar për France Culture, por më pas e refuzuar, kjo intervistë mbeti e pabotuar për gati gjysmë shekulli.
Gusht 2026
Në moshën shtatëvjeçare, Mahmoud Darwish nuk ishte ende Mahmoud Darwish.
Më kujtohet shumë mirë ai fëmijë. Ishte i qetë dhe bënte një jetë të thjeshtë. Kishte hyrë në shkollë në moshën pesëvjeçare. Besoj se ishte nxënës i shkëlqyer. Besoj gjithashtu se ishte disi aventurier. Jetonte në një fshat të vogël të quajtur Al-Birwa, pranë Akës. Një ditë, kur u kthye nga shkolla, nuk e gjeti nënën në shtëpi. I thanë se ajo kishte shkuar në Aka bashkë me gjyshen. Ai vendosi menjëherë të shkonte t’i gjente, pa e ditur se bëhej fjalë për një qytet. Mori rrugën kryesore dhe eci për disa orë. Nuk pati kurrë frikë; kishte vetëm pak etje. Ishte këmbëngulës dhe dëshironte me çdo kusht të arrinte te nëna. Kishte ndjesinë se po jetonte një aventurë të madhe. Për herë të parë zbuloi se çfarë ishte një qytet, me rrugët, shtëpitë dhe njerëzit e tij. Natyrisht, nuk e gjeti nënën dhe, pasi qau, vendosi të kthehej. Kur mbërriti në fshat, gjeti të gjithë banorët të shqetësuar për zhdukjen e tij. Kishin kontrolluar të gjitha puset për të parë mos kishte rënë në ndonjërin prej tyre. Kur humbet një fëmijë në një fshat, banorët gjithmonë fillojnë duke kontrolluar puset. Më kujtohet shumë mirë kjo anekdotë./ lemondediplomatique.al
Tekstin e plotë e gjeni në linkun: https://lemondediplomatique.al/mahmoud-darwish-per-veten/
