E vesha pritjen me rrobat e festës,
i hapa mbrëmjes dritaret e shpirtit,
dhe lashë një yll ndezur mbi prag,
që të mos ta humbje rrugën
deri te vendi ku të prisja.
Por ti solle një tjetër horizont
mbi qiellin që kishim caktuar,
dhe takimin tonë e palose
si një letër që nuk të duhej më,
për t’ia falur një ore tjetër
që të thirri më fort se unë.
Unë mbeta aty,
me minutat që më rridhnin nëpër duar,
si rërë e imët në një orë të përmbysur.
Çdo çast që kalonte
ma zbrazte pak nga pak vendin tënd,
derisa edhe heshtja
filloi të zinte karrigen përballë meje.
Nuk më dhembi vetëm mungesa jote,
por mënyra si e zhvendose praninë time,
sikur zemra të ishte një stacion
ku mund të presësh pa afat,
ndërsa trenat e tjerë
marrin përparësi në të njëjtën linjë.
Dhe atëherë kuptova:
nuk ishte ora që na ndante,
as rruga që të mbante larg.
Ishte një peshore e padukshme
ku koha ime peshonte më pak
se një dëshirë që të doli përpara.
Por unë nuk jam një dritare
që rri hapur për çdo kthim,
as një stinë që e shtyn pranverën
sa herë dikush zgjedh një dimër tjetër.
Edhe pritja ka një rrënjë,
dhe kur e lë gjatë pa ujë,
ajo nuk vdes me zhurmë –
thjesht nuk kërkon më tokë.
Prandaj, kur të të lirohet mbrëmja
dhe rrugët e tjera të të kthejnë te unë,
mos kërko dritën që lashë dikur në prag.
Ylli im e ka mësuar qiellin tjetër,
dera nuk ruan më gjurmën e hapit tënd,
dhe vendi ku prisja
e ka harruar formën e mungesës sate.
Nuk do të të pres.
Jo sepse rruga ime s’e njeh më tënden,
por sepse nuk do ta lë më jetën
të rrijë pezull në një stacion
ku ti vjen vetëm kur të mbetet kohë.
Unë e kam nisur udhëtimin tim –
dhe këtë herë,
asnjë vonesë e jotja
nuk do ta kthejë trenin tim pas.
ObserverKult
Lexo edhe:
