
Ti kishe dalë moti nga qielli i dashurisë sime
ai që ma puthte ballin qe vetëm heroi i ëndrrës së vjetër
aty ku më rrehte gjilpëra e të gjitha busullave
aty ku përthyheshin mëritë përnjë
aty ku një natë thërmova kockat e kafkës
ndeshur me mermerin e ftohtë të brinjëve tua.
Tani jam këmbëzbathur në acarin e ditëve
me iluzionin se ti rri shtrirë në pragun e ditëve të mia
dhe bllokon hyrjet për ata që s’kanë gjetur
ende një shtëpi të ngrohtë.
Bien zilet
nuk dal te dera të shoh mos po vjen kush
është jehona e daulleve, zilkave, borive
të festivaleve ku të shpunë dallditë.
Tani trupa është larguar
valltaret e zeshkëta me xhingla-mingla stolisur
kanë marrë rrugë
veç shpina jote shihet e vetmuar
me vrull të rremë,
veç shpina jote furacake rreket këtej
Si një baticë që u përket të tjera brigjeve.
ObserverKult
Lexo edhe:
Cikël poetik nga Vjollcë Berisha: Lermë të të dashuroj si dua…






