A mund t’i duash armiqtë e tu, ja çfarë thotë Niçe

fridrih niçe armiqtë

Të duash armiqtë e tu? Besoj se kjo është kuptuar mirë.
Sot vërtetohet në një mijë mënyra, qoftë në përpjestim të vogël qoftë në përpjestim të madh, dhe nganjëherë madje ndodh edhe diçka më e lartë dhe më e madhërishme: ne mësojmë të përçmojmë, të dashurojmë dhe pikërisht kur parapëlqejmë.
Por e gjitha kjo është e pavetëdijshme, pa zhurmë, pa bujë, me atë trup dhe atë fshehtësi të së mirës që pengon në gojë fjalën madhështore dhe shprehjen e virtytit.
Morali si qëndrim sot ndeshet me shijen tonë. Edhe ky është një hap përpara, ashtu siç qe hap përpara i stërgjyshërve tanë fakti që më në fund feja si qëndrim përplasej me shijen e tyre, përfshi armiqësinë dhe hidhërinë e Volterit kundër fesë (dhe me gjithcka që dikur bënte pjesë në gjuhën mimetike të mendimtarëve të lirë).
Është muzika e vetëdijes sonë, vallja e shpirtit tonë, me të cilën nuk përkon asnjë litani puritare, asnjë predikim moral dhe asnjë konformizëm.

*Fragment i shkëputur nga eseja “Virtytet tona” të Friedrich Nitzche pjesë e librit “Përtej së mirës dhe së keqes, përktheu Çlirim Mukli, Plejad 2003

Përgatiti: ObserverKult

—————————————-

Lexo edhe:

ARMIKU IM, POEZI NGA MIMOZA AHMETI

armiku ARMIQTë im poezi nga poetja mimoza ahmeti observerkult

Armiku im,
shpeshherë më fyeve në mënyrën më të dobët,
shpeshherë të fyeva në mënyrën më të cekët,
armiku im.
E ç’do të ish jeta ime pa ty
dhe e jotja pa mua?
Askush s’mund ta dijë.
(Kur kushtëzimi mbaron qenja zhduket. )

Armik. Armiku im!
Prej teje rashë në gjurmë dhe përfitim
të asaj që kërkoja,
prej teje gjallëroi lënda ime, u zgjua,
u përbetua,
dhe ngashëreu,
kur vrasja shpirtërat mbërtheu.
Oh, në të vërtetë, ti je dashuria
dhe jo urrejtja ime,
armiku im.

Poezinë e plotë e gjeni KETU

ObserverKult