Nga Mehmet Elezi
Tha mirë se rrini dhe lëshoi në tryezë bagazhet e tij. Para do ditësh më kish ndalur duke hyrë në bar Mimoza te kodrat e Liqenit. Më fal, or zotni, mos e ke gjë inxhinier Ç. E.? Po më duket se i ngjan. Ka qenë kryeinxhinier në ndërmarrjen e pyjeve, unë punoja në NSHFP, ndërmarrja e furnizimit të punëtorëve. Kaçurrelat e tij s’i ka pasur kush në krejt trevën, përveç meje. Ne të dy kemi qenë burrat më të bukur të qytezës.
Kjo ishte gjithë njohja me të.
Po bagazhet e tij? Një tufëz me lirëza, vjollca të egra, këputur nëpër ag te lagja ku banon, diku në rrethinë të Tiranës. Një radio dore, me disk kujtese plot këngë popullore të trevës, të cilat i dëgjon pambarimisht, duke shetitur rreth Liqenit. Dhe çanta e vogël. Brenda çantës së vogël, faqorja me raki. Bën me shenjë, lirojini gotat e ujit. Në pastë send bio në këtë tokë, kjo është bio, e kam prodhuar me këto duar, rrush me erë, s’ka nevojë me e spërkatë, s’i bie dergja kurrë. Në çantë rrinë paluet edhe dy-tri qese plastmase, me fotografi e dokumente. Ja edhe dëftesa e klasë së katërt, e vitit 1947, jam i hershëm unë, he-he. Këqyrni me çfarë shkrimi të bukur i plotësonin dëftesat në kohë të mbretit. Mbreti në katërdhjeteshtatën? Mos po i ngatërron pak. Jo zotni, s’po ngatërroj kurrgjë, këta që shkruanin kaq bukur dy vjet mbas luftës, në kohë të mbretit kishin bërë shkollë, apo jo? Këtë bukurshkrim veç në e bëftë kompjutri, kush tjetër s’e bën sot.
Nga qesja tjetër nxjerr fotografitë. Prit, kam edhe foto me kryeinxhinierin, ja, sa ta gjej, dy burrat më të bukur të atyre anëve unë dhe ai kemi qenë. Këtu kam dalë me tim vëlla, qe ku jam me çifte në krah. E këpusja zogun fluturim, jo me saçme, me një plumb të vetëm. Tashti, eh, jeta është fat, fat që ka pasur im vëlla. Ditën e Zojës së Bekueme i rrumbullakoi tetëdhjetë e nëntë vjet. I ka ecur shumë, thonë gjindja, hm. Apo s’ka qenë i mbrapshtë! I bukuri isha unë, mbrapshtimet i bënte ai.
E kemi pasur kullën në një thep në kodër, prej aty shihen krejt katundet rrotull, deri matanë, në det. Bash në ato themele e ka vilën im vëlla. Shumë më tepër se vilë, katër kate, sa dy kulla mbi shoqja-shoqen. E kanë ndërtuar djemtë. S’i ka aty, është fillikat. Vila qysh po e do, në dimër me ngrohje, në vapë me ftohje, megjithëse aty është bjeshkë, në pik të verës s’guxon me e heqë jorganin. E rrethuar me hekura me majë të mprehtë, kamera në të katër qoshet, thua është ambasada amerikane. Ore, më kupton? Zogu nuk përbiron aty, pa e hetuar. Ia kanë mbushur shpinë me tërë të mirat. Një depo me redbull. Mish e çka po don, dy frigoriferë sa muri. Për vete e për pitbullin, e ka edhe qenin, sa një mëzat. Gatuan vetë, lan e shpërlan. Vetë, thashë? Jo mor zotni, lan makina, gatuan makina. Ai veç shtyp një syth, një buton, kaq. Djemtë e kontrollojnë prej larg me telekomandë, sikur po hapin televizorin. Të tre i ka në Londër, punojnë, nuk sorollaten. Çon jetë krajlash, thonë disa, të tërëve u jep urdhra. Prit, kujt i jep urdhra? Sikur the është qyqe vetëm, apo jo. Makinave pra, atyre u jep urdhra. Makinave që punojnë për të. Për të e për qenin, pitbullin. Bëjnë gjellën, lajnë pjatat, lajnë edhe ato të tjerat. Ato i urdhëron. Me një shenjë, me një të prekur. Jeton si sulltan, thonë, i mungon veç haremi. S’e ka më kohën për harem as për haram. Një plan pesëvjeçar më i madh se unë.
Bash në atë imtë, i vëllai që jetonte i vetmuar, kish dalë krye shkallëve të vilës në mal, pak i kërrusur, me një peshqir në sup. Unë?!, i thoshte dikujt në telefon. E bukur sa të duash nusja, por ç’e do, shurdhmemece. S’ka gojë me folë vila. Më merr malli për një kollë të dikujt, edhe për një sherr me dikë, më kupton? Kam nevojë me ia ndie zukamën një mize. Me iu mbushë mendja mizës me më fluturue mbi krye, e shohin djemtë me kamerë, i qesin bar prej atje ku janë, e vrasin mizën. I shoh fëmijët në telefon, videoKolë a çka po i thonë, më dalin nipat e mbesat, sa pare bën. I përqafoj dot, ulen me mua në sofër, ma bën nipi a mbesa shurrën në prehër? Nuk ma bën. Atëherë?
Vëllai im është i lumtur, atij i ka prirë mbarë, me fat është kjo botë. Blenë djemtë e tij një copë truall diku në Tiranë, vajza është martuar në Durrës. Ndërtuan një shpi të vogël. E bënë vetë, se s’kishin pare, punë krahu bëjnë, njëri roje në spital, tjetri murator, shtron edhe pllaka. Vëllai rri me djemtë. Ka dhomën e vet, me gruan. Gruaja ka mbjellë qepë e dredhëza mali, i ka shkulur dredhëzat me rrënjë, në bjeshkë, i ka marrë me dheun e vet, si misrin me kubikë dikur, e mban mend? S’ke punuar në kooperativë, ti. Kanë blerë një dhi të butë si dele, nga ato të racës, me rreka në fyt, dhi banate u kemi pasë thënë. Ato qesin shumë tambël dhe mbahen kollaj, nuk lypin mal si dhia e vendit. Çohet plaka e tim vëllai pa çelë drita e mjel Lacën, kështu ia ka ngjitur emrin dhisë. Im vëlla ka vjerrë një lëkurë ujku në gardh të oborrit, ka qenë gjuetar i madh ai. Oborrin e ka rrethuar me hardhi. Rakinë e pjek vetë. He, jetë që bën, o ta pafsha hajrin! Çohet në natje në vijë të dritës, i gjen pantallonat të hekurosur, petë. Edhe këmishën, xixë. E shoqja? Jo or jo, ku hekuros dot plaka. Nusja e djalit, s’ka si bëhet robi në dy këmbë më i mirë se ajo. Vishet e ngjishet zotnia, faqoren e rakisë me rruaza, autobusin e në qendër. Aty u hip këmbëve, turr e te Liqeni. Te Liqeni u hyn kafeve me rend, sot te njëra, nesër te tjetra. Gjithandej i dalin të njohur. U jep nga një gotë, raki pa hile, kthehet në shpi duke fluturuar. S’kanë shumë sende në shpi, dy divanë, një bufe e shtratin me fjetë. Ai ka pensionin e vet, të vogël e ka, por djemtë nuk ia marrin një kokërr leku. Ulet në kafe, ohoho. Ai bën jetë, im vëlla. Dashtë Zoti nuk i ikin djemtë. S’kanë faj, atij të ndërtimit ia shtypi këmbën një hekur, krejt paret i mbetën nëpër doktorë.
Ndërsa ky fliste në telefon, vëllai tjetër qe shtruar për shtatë palë qejfe me katër miqtë, me të cilët qe njohur në bar Mimoza te Liqeni. Ai atje bën jetë, im vëlla, thoshte. Kur e kaplon mërzia, del në ballkon të vilës. Mbi ballkon çohet një gdhe bjeshke tridhjetë metra i naltë, në gusht të verës fishkëllojnë halat prej ftohtimës së borës, me kujtue se je në majë të Munellës. I bëzan këtij a atij që shkon udhës. Ky në ballkon, tjetri në rrugë të madhe, muhabeti fjollë, nuk u sosen fjalët.
Një ditë m’i kallëzoi një për një emrat e shtatë burrave që kishin kaluar asajt, prej ballkoni ishte kënaqur në kuvend me ta, bëri be. Të shtatë të vdekur qyshkur!
ObserverKult
Lexo edhe:
Mehmet Elezi: Çka e zvogëlon Fjalorin e Madh të Gjuhës Shqipe?
