Buqetë poetike nga Edi Shukriu: Fati që nuk ishim zogj…

edi shukriu

Ju ftojmë të lexoni një cikël të zgjedhur poezish të Edi Shukriut.

FATI QË NUK ISHIM ZOGJ

Sulmi i policisë serbe në lagjen Ulpiana të Prishtinës, 25 shkurt 1990

Ora policore: 21.10

Dritat e qiriut
Përshëndesin hënën
në orët e ngujimit

Në banesën e ngrohtë
dy terroriste mprehin armët
unë lexoj „Uliksin“
vajza „Borëbardhën“

TV bluan në vete
“Shtëpinë për varje”

Ora policore: 21.30

Vetëtima çan qiellin
e predhat nga tanket
vjellin zjarr
në bebëzat e syve

Nata bëhet çmendi
e egërsisë së shekujve
dhe futet në banesë
pa fije turpi

Plumbat lotësjellës
përhapin helm
e nuk di
ka më shumë në ajër
apo në brendi të mitrës

Frymë, frymë!
tmerrohen muret,
vazot lotojnë dhunshëm,
qiriri drithëron vdekshëm
e Satiri zhvesh lëkurën

Frymë, frymë!
klith për veten
si bishë njerëzore e pashpresë
duke harruar frytin

Ora policore: 22.30

Nuk dëgjohet më cicërimë

zogu njëjavësh i ditëlindjes
ka shtrirë krahët
e përshëndetjes së fundit

Ëmë e bijë
hidhemi në përqafim –

loti i hidhërimit
dëbon lotin e helmit

lotët e frikës
bëhen lot dashurie
në natën e egërsisë serbe

Fati që nuk ishim zogj!

LIGJI I HAMURABIT

Neni 226: Nëse kirurgu… e shlyne damkln nga robi, le t’i priten duart.
Neni 282: Nëse robi i thotë të zotit: Ti nuk je zotëria im, le t’ja prejnë veshin.
Neni 231: Nëse është mbytur robi, le të ipet robi për rob.
Në mbështetje të nenit 226
të Ligjit të Hamurabit,
ditën e djeshme
gishtërinjtë m’i shkurtuan
se damkën e mjerimit
tentova ta bëj të kaluar
Në mbështetje të nenit 226
të Ligjit të Hamurabit,
mbrëmjen e djehsme
më gjymtuan,
se këngën e zogjve
desha nga e nesërmja
ta sjell në të sotmen
Më vranë në mëngjezin e sotëm
dhe në mbështetje të nenit 231
të të njëjtit ligj
më zëvëndësuan sipas tyre
me një rob tjetër
Të mjerët, nuk e dinë se ai jam përsëri Unë,
me njëmijë gishtërinj,
me njëqindmijë veshë
dhe
me një të vetme
dëshirë të çelniktë
të kalitur ndër brezni.

BARESHA E THANËS (NEXHMIJE PAGARUSHËS)

1. (Erë e malit djepin përkundte)

Në mjegullinën e lartësive
kreshtat e Pagarushës ndjenin
se
në prehër një lindje mbanin

Erë e malit djepin përkundte
pranë vatrës foshnja
ninulla vetes i këndonte
e
në prag të njohjes
mësuesi me shkronja në zemër
e peshë mbi supe
ç’është dashuria mësonte

Historinë e Pagarushës
bilbilat e nisën,
këmbëzbathur shpatijeve

Me rritën e gërshetave
zambakët e Prizrenit u gërshetuan
e kalaja jehonën
e zuri në gji

2. (Tretë në ne)

Këngë
trete në ne
nga ne vrujon jehonë:

aromë dheu kosovar

ah flladitës në fushën
mbarsur mall

gurgullimë burimi që miklon thellësitë
dhe çon peshë shekujt

Ngjitesh Bjeshkëve të Nemuna
me plakun që ruan kohët e kulçedrave

Zbret në mriz me nënën
që në pështjellak fsheh ditët e urisë

Ti je ajo “Ani mori nuse” që
në heshtje i pëshpërit dashurisë
dhe zgjon mallëngjimin në skajet e botës

3. (Në gjah të bukurisë e dhimbjes)

Pallatet grishnin
zgjodhe Olimp
kasollet tona

Në kohë
zure frymë shqiponje
në lartësi e shpure

Bareshë apo Hyjneshë
të të them
o bijë e hynjeshës Thanë?

Endesh përherë Zanë
fushave të mbarsura
e zemrave bjeshkëndritura

në gjah të bukurisë e dhimbjes

NALTËSISË SUAJ

Thua se më njeh,
se na njeh,
se…

Mos u zemëro që të them,
po Ti më gënjen…

E dij, ti më sheh si njeri,
po vallë, a din çka ndjej?

E përcjell turmën kur kalon,
po ke menduar si jeton?

S’të kam parë kurrë,
por të njoh më mirë se ti mua.
Si ti, kush s’do t’jetojë n’re të bardha,
të flutrojë në gëzime t’arta?

Dëshirojmë t’gjithë
por jo mbi mjerimin,
ëndrrojmë t’gjithë
por jo mbi trishtimin.

Ti atje “që më njeh”,
eja, dergju këtu me mua, me ne…
se vetëm atëhere do të njihemi, do të na njeh.

PËRTEJ VETES

Përtej vetes me flatra ngrihem
zdirgjem errësirave të ferrit

nga thellësitë e kohës
njomem e ngopem me urtësi
e rrënjët kalben
thera shkurre e egërsirë ngel
shçirrem pa frymë sy zgurdulloj

përtej vetes me flatra ngrihem
se si më rrëmben marri e kohës.

KTHIMI NË PRIZREN

Ec përgjoj
në skuta kërkoj në ajër
diku janë strukur
e frymojnë

dëgjoheshin denbabaden
rrugëve të moshuara
hapëronin
deri te dyqani në Arastë
përreth Shatërvanit

e nxitonin tutje
S’është e mundur të zhduken
të gjitha llapashitjet e këmbëve
të zbathura
trake-truket e nallënave
e gjurmët e këpucëve me shoje

gjallërojnë
shtresumet e karabojës
te rrëzët e ledheve
frymojnë nga kalldërmi i çrrënjosur
e rikthehen nga pullazet e përgjumura
vrujojnë nga arkadat e rempujve
e hapërojnë në kohë

gurët e hamamit
i thithin në vete
e motohen

TAKIM ME DETIN

(pas luftës në Kosovë)

Kur e sheh detin
vështroje me dashuri

si për herë të fundit

Nëse e sheh përsëri
herdokur

kujto se ndërkohë
ke mundur
të mos jesh

NGA MITRA E DHEUT

Dhembja e ringjallur vrujon

nga mitra e dheut

Shungullojnë thellësitë:

Durim… Durim…

të mos erret udha
t’u hapë shtigje të paudhëve

Durim! Uturin thirravajshëm Nëna
Durim tej durimit
se nata është e stërgjatë
e drita e agut ka zënë diku në thua

Durim! Përbejnë ninulat
Përben Syri i Mirë
që lë shtigje të ndriçuara
t’i theqafë të pabesët

Durim! Kullon qumështi
i gjirit të gulçuar
të mos gufojë gjaku nga dejt

Nga mitra e dheut
gulon urtia:

Durimi ka kufi

ObserverKult

Kliko edhe:

INTERVISTË ME AKADEMIKEN EDI SHUKRIU (VIDEO)