Nga Ismail Syla
Fleta 11
Buza mbetet pak e lagur pas çajit të parë
Ndjesia e ngrohtë që mbetet te buzët, e jo vetë çaji por pasoja e tij,- është premtimi që ngrohja nuk do të largohet menjëherë. Ngrohja e parë nuk është për trupin, por për kujtesën.
Në atë pikë të vogël lagështie është një trup që sapo ka pranuar ngushëllim. Dhe buzët, si dy roje, nuk lejojnë që ai çast të humbasë menjëherë.
Fleta 12
Letra shkruan më bukur kur s’ke ç’të thuash
Kur mendimi nuk është i qartë, por dora lëviz lehtë, shfaqet një bukuri e çuditshme. Fjala nuk po mundohet të shprehë ndonjë të vërtetë. Thjesht… po ndodh.
Letra bëhet një vend ku zbrazja është më domethënëse se përmbajtja. Dhe dorëshkrimi yt, i heshtur, i thjeshtë, është dëshmi se edhe mosdija ka stilin e vet.
Jo çdo shfaqje është kthim. Ndonjëherë, vetja vjen vetëm kur është gati.
Fleta 13
Çanta rrëzohet në të njëjtin vend, për të njëjtën arsye
Një rrëzim i heshtur, i përsëritur. Çanta e vogël bie nga karrigia, sërish. Sikur të kujton se nuk e ke vendosur mirë, si herën e kaluar. Por ti e vendose njësoj. Ndërkohë, ajo kujton më mirë se ti. Kujton gravitetin, kujton gabimin. Dhe në çdo përpjekje për ta vënë ndryshe, kupton që ajo nuk është fajtore. Thjesht nuk dëshiron të qëndrojë.
Ka sende që nuk duan të rrinë ku ne duam t’i lëmë.
Fleta 14
Kur një fije floku kundërshton formën e ditës
Ti e ndreq, ajo kthehet. Ti e lag, ajo ngrihet. Në një mënyrë qesharake dhe të fshehtë, një fije floku prish rendin që ke ndërtuar me kujdes. Jo nga inati, por nga liria e saj e vogël. Në këtë çrregullim të vogël ka një lloj proteste kundër perfeksionit. Dhe në fund, ajo që e prish figurën, e bën më të vërtetë.
Fleta 15
Gishti i vogël kapet papritur në dorezën e çantës
Nuk është dhimbje e madhe, por është shqetësim i saktë. Ai moment që të ndalë vetëm për një sekondë, sa për ta kuptuar se gjithçka është materiale, edhe ti vetë.
Gishti i vogël është gjithmonë i pari që e ndien çrregullimin e botës. Ai është roja e fundit e trupit, që kap shenja që të tjerët nuk i vënë re.
Fleta 16
Kur një pullë është pak më ngushtë se të gjitha të tjerat
Veshja qëndron mirë, përveç një vendi. Aty ku një pullë të ngjesh më shumë, ku një tension i vogël shfaqet përherë. Nuk është shtrëngim që dëmton, por kujtesë që je i pranishëm në lëkurën tënde. Asgjë nuk është krejtësisht rehat. Dhe ndoshta rehatia nuk është qëllimi, por vetëdija për trupin, për kufijtë e tij, për praninë.
Fleta 17
Koha ndalon për një sekondë kur lexon një fjali që të godet
Lexon. Dhe fjalitë rrjedhin. Pastaj njëra ndalet. Jo pse është më e gjatë, por ngaqë je ti që nuk mund të vazhdosh.
Nuk është nevoja për analizë. Është ndjesi e menjëhershme, një ngërç emocional i butë që ndalon të gjitha rrjedhat për një çast. Në atë pauzë, ndoshta fjala të kujtoi ty, para se ti ta kuptoje atë.
Fleta 18
Stilolapsi nuk shkruan… fillon nga një kthesë e vogël
S’e shkund dot. S’e shtyn dot. Por ja që, në një moment të qetë, në një kthesë të ngadaltë të shkronjës, ngjyra shfaqet sërish. Nuk është triumf po lehtësim pa lavdi.
Si një fjali që deshi të ikë, por pastaj mori guximin të rishfaqet. Ngjashëm me ty, kur mendove se nuk do flisje më, po fjala gjeti vetë rrugën për të ardhur tek ti.
Fleta 19
Sendet vendosen vetë siç duhet, pa përpjekje
Fletorja shkon në këndin e saktë. Pjesa e telefonit gjen hapësirën e vet mbi tavolinë. Stilolapsi ndalon dhe nuk rrokulliset. Nuk ka komandë. Vetëm një ndjenjë pajtimi me rregullin. Sendet, si trupat, ndihen kur janë në vendin e tyre. Dhe ndonjëherë, e gjithë paqja e ditës ndodh në këtë ndjenjë.
Gjërat janë aty ku duhet të jenë, pa u detyruar të jenë.
Fleta 20
Kur ora hesht, e ti prapë e ndien kalimin e kohës
Nuk është tik-taku që të thotë se koha po ecën. Është diçka tjetër – një ndjesi e brendshme, një dridhje e lehtë në hapësirë, që e kupton ndalimin e një çasti dhe lindjen e tjetrit.
Ora ndonjëherë pushon, po koha nuk ndalet Ajo rrjedh përmes teje, jo përmes akrepave. Dhe kur nuk e dëgjon më, vetëm atëherë e ndien.
ObserverKult
Lexo edhe:
