Letër dashurie: Nuk pushoj dot së qari…

Letër dashurie nga Simone De Beauvoir për të dashurin e saj, shkrimtarin Nelson Algren:

E mërkurë, 31 (Newfoundland)

Për “banorin,” në 6228, Forrest Avenue, Gary, Indiana, SH.B.A.

I dashur banor, peshqit në Newfoundland u dërgojnë përshëndetjet më të ëmbla vëllezërve të tyre në lagunë. M’u bënë orë të tëra në fluturim. Drekë e mrekullueshme me “foie gras” dhe shampanjë, por nuk pushoj dot së qari.

Është vërtet gjë e keqe, sepse avioni nuk është si treni në Gary; është plot me njerëz, të cilët thonë se më njohin. Shpresoj që tani t’mos qaj më.

Më duket, se lotët që nuk i derdha gjithë vitin, duheshin derdhur tani. Ndihem po aq e shëmtuar sa një tetëdhjetë vjeçare dhe po aq e marrë sa kur mbushe të dyzetat. Në shtëpinë tënde të vogël e të rehatshme, tani është ora tre.

Dashuria ime po fluturon bashkë me mua.

Simona jote

ObserverKult


Lexo edhe:

LETËR DASHURIE: TË LUTEM I DASHUR, MOS MË MBAJ MË INAT…

Një histori dashurie, 300 letra – Nelson Algren dhe Simone de Beauvoir

Një të premte në mbrëmje, një të premte si sot, Nelson Algren hyn në barin “EL” bri lumit Çikago. Shquan me sy një sallë pritje ku shkruan “El Petit Cafe”. Zë vend në një tavolinë bosh, duke menduar me bezdi nëse duhej ta kërkonte gruan franceze apo jo. Një orë më parë, ai po gatuante darkën kur kishte rënë telefoni. Nga ana tjetër, dëgjonte një zë gruaje, me një anglishte me theks frëng.

E kishte mbyllur tri herë telefonin më herët, derisa zëri iu lut ta dëgjonte. Ju kujtuan sërish frazat prezantuese të gruas pariziene. Dalloi siluetën e saj, pallton e bardhë, flokët e mbledhur, e shallin jeshil…

*Tekstin e plotë e gjeni KËTU