Nga Lindita Ahmeti
Dhoma. Dhoma ime. Një hapësirë e rrethuar në gjashtë anë: katër mure, lëpoza përmbi dhe dyshemeja përfund, thua ti se aty është mbledhur e tërë pashtegdalja dhe pamundësia. Ngushtica dhe ankthi. Ashtu duket. Por… Ti pikërisht në këtë dhomë ndjehesh ndryshe, ndjehesh mirë, vertikalisht, jo si jashtë, në hapësirën e pranisë së botës, ku ka më shumë rrethoja të padukshme – ku janë syri i ligë, dora e zezë, grushti pas shpine, smirëzinjtë, të gjithë ata që kërkojnë ta lakosh kurrizin, pikëpamjet e tjetrit nga pozita e forcës që s’e përfill krenarinë tënde, kalorësit e marrisë që ngrenë pluhur, ushtarët e Erebit që me kaci të hedhin terr e hedhurina dhe kërkojnë t’ua kthesh me buzëqeshje dhe përulje për barrën që ta kanë qitur mbi kokë e mbi shpatulla. Në këtë dhomë nuk ka miza që t’i përskeqin plagët, në këtë dhomë nuk fshikullon kamxhiku i befasisë, në këtë dhomë të pret gota me tambël nga dora e nënës, në këtë dhomë shtrihet madhështia e pafund e lirisë.
Nëpër gërshetën e molit dhe durit e nëpër këndet magjike brenda mureve, midis lëpozës e dyshemesë së dhomës sime ruhen imazhe të pashkruara, ëndrrat dhe drita, hartat e dhiareve të paimagjinueshme, temat e pikëllueshme dhe çastet gazmore…Pyjet. Gjurmët e Thanës.
Në lëpozën me gdhendla ruhen gjërat e lashtësisë familjare: enë prej bote, copa almisesh, gjarpri i gdhendur në një copë mermeri, kukullat e fëmijërisë, kurse mbi të ngrihet pullazi i stolisur i kullës me oxhak ku natën bien butas e tubohen yjet kur ikin nga terri i pafund… Pastaj vetëm aty dëgjohet si kumbon gjithësia.
Ulur në qilimin me simbole taulante e enkelejde, dalmate e kaone shtruar mbi dyshemenë me mozaikun arbëror ku lartësohet Harmonia, në qetësinë hyjnore qëndron Muza para meje dhe m’i pëshpërit domethëniet e gjerave të skenografisë së dhomës. Të dhomës sime. I dëgjoj si bredhin në ajrin e qetë pëshpërimat e saj: puna, thotë ajo, e largon kërcënimin e fatit të ligë, puna është dera dalëse nga ngushtica. Punë është bërë këtu!
I prek muret, muret e dhomës, katër anë të rrethimit dhe e ndjen vetësinë… Jashtë hukasin furtunat. Kanosen si gjithmonë ndër shekuj, por s’mund të hyjnë dot brenda, sepse para tyre e kanë hapur kraharorin – mburojë – muret e dhomës dhe s’lejojnë të depërtojë acari. Muret e ruajnë brendinë magjike të dhomës. Muret që nuk janë mure si ato që i kanë ngritur midis fshatit, midis gjuhës, midis shpirtit, mu në zemër, duke i dhënë formë e përmbajtje vetmisë së madhe… Muret e dhomës sime janë mure kështjelle.
Nuk janë këto mure shënjues të dimrit polar, të gjeografisë së dhembjes. Nuk janë gurë kufiri të absurdit midis arës së babait. Jo. Muret e dhomës sime janë roje të ngrohtësisë, kujdestarë të shpirtit kryengritës që gufon mbi letrën e bardhë, janë brigje të durueshme mbi të cilat unë i var kujtimet, i vendos bibliotekat e rënda, fotografitë, teshat, pikturat… Për këto gjëra kujdesen muret e dhomës sime. Muret i ruajnë me xhelozi të gjitha shigjetat e Erosit të ngrira në kujtime, të gjitha klithmat e shpirtit që s’i dëgjon kush përveç Afërditës… Muret më mbrojnë kur e shpaloj shpirtin deri në shtresat më të thella.
Në njërin nga këto mure e kam shkruar vjershën e psherëtimave, pas saj vjershën për fjalën e ndaluar. Muri tjetër, në ballë të dhomës, i mban me krenari foton dhe emrin e tim vëllai, dy stolitë më të çmueshme pa të cilat s’do të kisha ditur të jetoj…
O mure, o lëpozë, dysheme e mbuluar me qilimin e vjetër të katragjyshit me simbole të bëra nga dora e artistit tonë popullor të cilin e ndoqën nga Nishi dhe e tretën në asgjë, o dhomë, dhoma ime, me gjithë këto shenja, të dua. Të dua moj dhomë se aty i jap formë e brendi këngës, të dua se aty e kam albumin e tim vëllai, aty është shkami i nënës plakë, aty bubullon fjala e mirësisë e tim ati, aty i ndez dritat nëna ime.
ObserverKult
Lexo edhe:
