Moravia: Sa më e pambërrijtshme bëhej, aq më shumë e doja

Alberto Moravia:

Më pëlqente dhe sa ma shum që kalonte koha dhe sa ma shumë vazhdonte ajo që të qëndrojë larg meje dhe si e pambërrijshme, në vend që të më pakësohej, mue më smadhohej zjarrmi i dashunisë.
Nëqoftë se në fillim kisha mendue për te si për nji femën të cilën do ta kisha dëshirue me e dashtë, tashma dalëngadalë kisha mbërri ta çmoj si të vetmen femën që më përshtatej për grue.
Si asht imagjinata e njeriut!
Derisa e kisha shikue si fantazinë time se sa të dëshirojsha me i folë, me ia shtrëngue dorën, ma në fund dhe me shetitë ose me shkue në kinema e kafene me të.
Por qyshse fillova të mendoj se mund ta  mirrsha për grue, menjiherë fillova ta shoh, me sytë e imagjinatës në shtëpinë time, ulë pranë tryezës bashkë me mue, ose në dyqanin tim, mbas tezgës. Shkurt, si grueja ime.  

*Fragment i shkëputur nga tregimi “Shkurtalaq”, botuar në shqip brenda librit ‘Tregime të zgjedhuna’ , Alberto Moravia, Rilindja, 1965

Përkthyer nga Anton Çetta

ObserverKult

Lexo edhe: TREGIM NGA ALBERTO MORAVIA: E DIELA E DJALLIT