Nga Al Pacino
“Nuk isha kurrë më i gjati, as më i pashmi, as më i preferuari… por mësova t’i shndërroja plagët e mia në zjarr.
U rrita në Bronx, në një lagje ku ëndrrat ishin luks dhe mbijetesa ishte një fitore e përditshme. Babai im u largua kur isha i vogël, dhe nëna ime, e cila do të thoshte gjithçka për mua, bëri gjithçka që mundi për të më rritur. Por nuk ishte e lehtë. Kishte ditë kur nuk kishim as për të ngrënë. Ndonjëherë doja vetëm të zhdukesha.
Më përjashtuan nga shkolla. Më thanë se isha i pavlerë, se isha një fëmijë problematik. Por kishte diçka që më bënte të ndihesha gjallë: aktrimi. Kur dilja në skenë, pushova së qeni “ai djali nga Bronxi” dhe u bëra dikush i denjë. Edhe nëse isha i uritur, edhe nëse flija në divan ose nuk kisha asnjë qindarkë, vazhdoja të ëndërroja.
Kishte një kohë kur ecja rrugëve me xhepa bosh, duke recituar monologë para vitrinave të dyqaneve, duke shpresuar se dikush do të më vinte re. Askush nuk më shikonte. Por unë këmbëngula. Dhe një ditë, ai “djali i padukshëm” u thirr për të luajtur në filmin “Kumbari”. Filmi që do të ndryshonte jetën time… dhe historinë e kinemasë.
Nuk ishte fat. Ishte besim, këmbëngulje dhe një dashuri e thellë për artin tim. Mësova se nuk ke pse të jesh si askush tjetër për të shkëlqyer. Thjesht duhet të rezistosh, të përgatitesh dhe të kesh guximin të tregosh zemrën tënde.
Ka beteja që duken të përjetshme, por nëse vazhdon të besosh në veten tënde, bota nuk do të ketë zgjidhje tjetër veçse të dëgjojë.”
ObserverKult
Lexo edhe:
