Timo Flloko: Flas me hënën…

Flas me hënën… i vetëm,
të kam pritur sa net,
m’i trego ti gjithë të fshehtat,
por, ajo vetëm hesht!…
Ma verbove ti natën
dhe u trete ngadalë…
m’i rrëmbeve të gjithë ëndrrat,
dhe zhgënjimin e le pas.

Një rreze nga larg , më prek… drithërij…
në botë erdhi hëna e plotë me magji!
E shtangur njerzia e sheh me zili
tek endet e praruar atje në pafundësi?!…
Endet e praruar!

S’e di, s’e kuptoj, çfarë ndodh në këtë jetë,
dashuron vallë njeriu,a jeton përmbi retë?!…
Mos luaj me hënën, ajo të gënjen,
vetëm gjysmën e saj ta falë,
dhe tjetrën ta fsheh!
Ta fsheh, nuk ta falë,
dhe prap luan…
ajo të gënjen!

Flas me hënën… i vetëm,
sa here ty s’të shoh,
nuk ndrin lart në qiell
me jep ti sa dhimbje
trishtimin më sjell…