Prej një errësire të ngrohtë, dal.
Dal nga deti amniotik i një nëne.
Zemra m’rreh para emrit,
para gjuhës, para frikës.
Ndoshta qielli tkurret, paksa.
Ndoshta një yll,
e humb veten n’hutime.
Ndoshta asgjë.
Bota di të jetë e ftohtë
edhe kur një univers i ri lind.
Ndoshta, jeta është mall i zakontë.
Ndodh, edhe të qajmë, pa arsye.
Kërkojmë përqafime,
si astronautë me mungesë oksigjeni.
Ndonjëherë, njerëzit na dhimbsen,
edhe kur na shkatërrojnë.
E kam ndier dridhjen e krijimit
kur e pashë, s’pari herë,
fëmijën tim t’parë.
Në sytë e tij,
e kam parë dritën si lind,
dhe e kam kuptuar,
pse prindërit e mi
më mbanin ndër duar,
si dikend a diçka,
që mund ta thyejë
edhe krahu më i hollë
i një ere pranvere.
(Nuk paska qenë veç dashuri.
Frikë e shenjtë paska qenë.)
Tashmë, di dhe nuk di asgjë.
Sa më shumë i njoh njerëzit,
aq më tepër më duken,
si qenie të lodhura,
që i hanë copat e veta,
për mbijetesë.
Njeriu e mbyt shpirtin ngadalë.
Me heshtje plastike e mbyt.
Ka njerëz që ecin
me zemra të balsamosura
brenda kraharorësh.
Normalisht flasin, qeshin,
puthen, premtojnë.
Se si ndihem nganjëherë
si specie e gabuar,
si zog i ngecur aksidentalisht,
në fytin oxhak të një fabrike
që kollit tym, në vend të këngës.
Nganjëherë, vetja m’duket,
si qenie e ardhur nga një planet tjetër,
ku njerëzit nuk flasin me gojë,
por me dridhje shpirti,
dhe ku, loti nuk është turp, por gjuhë.
Ndoshta tjetërfare jam,
por, jo nga mungesa e arsyes.
Tjetërfare, nga teprica e ndjeshmërisë.
E dëgjoj zhurmën e heshtjes.
Një shikim mund të më gjakosë,
si një gozhdë hekuri.
E ndiej lodhjen
edhe në buzëqeshjet e të tjerëve.
Shpirti im nuk ka lëkurë.
Kjo hapësi, i dashka njerëzit,
të mpirë, të programuar,
si semaforë, që s’digjen përbrendash,
as nga një kujtim,
as nga një mungesë,
a nga një fjalë e pathënë.
Zot, se si ndihem sot,
si një violinë e harruar në morg,
por edhe si një pemë,
me rrënjët n’galaktikë.
ObserverKult
Lexo edhe:
