Mbi trupin tim
rri shtrirë bardhësia,
një çarçaf virgjëror
që më mban të mbuluar.
Ai do të kthehet
me diellin bujar.
Atëherë trupi im
do të zgjohet nga ngrohja.
Lëngje të fshehta do të gurgullojnë,
kujtesa e nxehtësisë
më zgjeron nga brenda.
Imagjinoj prekjen
dhe hyrjen e ngadaltë.
Dhimbja dhe kënaqësia
janë himni i jetës.
Dridhem nga kjo pritje e ëmbël,
poshtë këtij çarçafi të bardhë,
virgjëror.
E pres.
E dua.
Kur të vijë,
në trupin tim do të ndjej plagën
dhe kënaqësinë e thellë
të fillimit.
Nga errësira ime
do të shpërthejnë jetë të vogla:
bar, lule, bimë dhe flutura.
Do të mbetem e mbushur,
e rënduar,
nga pesha e re e jetës
brenda meje.
Në duart e ashpra
të fshatarit të heshtur,
plori do të shkëlqejë prej lumturisë së krijimit.
Dhe çarçafi i bardhë,
virgjëror,
i borës,
do të shkrihet më në fund
nga dielli bujar.
Sepse jam Toka,
që dëshiron bujkun,
jam trupi që dridhet dhe ringjallet
nga pranvera.
ObserverKult
Lexo edhe:
