Nga Sabina Darova
Pas një viti qëndrimi në një Qendër Pritjeje për Azilkërkues, Kerime vëren, në një cep të sallonit, mbi një tavolinë, copa pëlhurash shumëngjyrëshe, fije, vizore, gjilpëra dhe mjete të tjera të vogla të botës së rrobaqepësisë.
Ajo i afrohet me hapa të lehtë, sikur të ketë frikë të prishë qetësinë, dhe i vështron me një shikim kureshtar që nuk e fsheh kënaqësinë e zbulimit.
“Çfarë janë këto stofra?” pyet me zë të ulët.
“Janë për të krijuar diçka që të pëlqen ty,” i përgjigjem. “Ky është këndi kreativ. Ke dëshirë të provosh?”
Ajo ngre sytë drejt meje. Ka hezitim, por edhe dëshirë për të besuar. Përpara saj ndodhet modeli i një çante.
Çantë?
Buzëqesh. “Sa bukur!”
Ngadalë merr stofëzat dhe i bashkon me kujdes. Zgjedh ngjyrat sikur po dëgjon një zë të brendshëm. Pastaj merr fijën dhe gjilpërën. Më shikon me një buzëqeshje që e bën të duket si një fëmijë.
Afron gjilpërën te flokët dhe e fërkon lehtë.
“Kështu bënte gjyshja ime,” pëshpërit ajo. “Para se të fuste fijen, e fërkonte në flokë që fija të hynte më lehtë.”
Kerimja humbet në mendime. Sytë e saj nuk janë më në dhomë, por në një oborr të largët, të mbushur me aromën e luleve. Është sërish një vajzë e vogël ulur pranë gjyshes. Është dita e parë kur gjyshja e thërret pranë vetes me një mision të rëndësishëm: të mësojë të qëndisë. Së shpejti do të rritet dhe do të duhet të përgatisë pajën e martesës: çarçafë, fustane, mbulesa tavoline dhe qilima duhet të dalin nga duart e saj.
Sheh gjyshen që fërkon gjilpërën në flokët e thinjur sa herë që fut fijen në gjilpëre. Ai gjest e bën të qeshë. Ishte një lojë, një sekret i përbashkët.
Kerimja hap sytë dhe fillon të qepë. Në shikimin e saj mbetet i qepur kujtimi i gjyshes. Në cep të syrit i rrëshqet një lot. Malli për tokën dhe të kaluarën endet në ajër.
Nuk flasim. Ajo është e përqendruar te çanta e saj.
Brenda asaj çante është jeta e saj: dyzet e gjashtë vitet e jetuara, kujtimet, humbjet, largimet. Por ka edhe një hapësirë bosh, gati për të pritur diçka që ende nuk e njeh.
Kur përfundon qepjen e fundit, e ngre çantën dhe e shikon në heshtje. E hap, fut dorën brenda, sikur të dojë të provojë thellësinë e saj. Pastaj e vendos mbi gjoks.
“Është e fortë,” thotë. “Mban.”
E shikon edhe një çast dhe shton: “Edhe unë mbaj.”
Dhe në atë kënd kreativ, mes fijeve dhe pëlhurave, Kerimja nuk ka qepur vetëm një çantë.
Ajo ka rilidhur një fije të këputur mes së kaluarës dhe së ardhmes.
Dhe për herë të parë, vendi i huaj nuk i duket më vetëm një vend pritjeje, por një pëlhurë e re mbi të cilën mund të qëndisë jetën e saj.
ObserverKult
Lexo edhe:
