Frymëzuar nga vetmia e Sarës
Qëndroj para portës: Dëgjoj
Sa dryrë, me kohë, janë vendosur mes…
As vrimë çelësi nuk ka që përtej të shihet një fije e së panjohurës…
Kodet ka kohë që i kam harruar.
M’i tha ustai, që e njeh shpikësin,
të gjitha mënyrat dhe hapat e hapjes.
Mendoja: Sa e thjeshtë, por nuk ishte.
Dhe pyetja veten: Si duhej të hapej dryri?
Udhëtoj gjatë, duke bartë derën nga njëra valixhe në tjetrën.
Ato mbajnë shumë etiketa.
Dikur ishte një kohë në fund të orës prej rëre,
kohë fjalësh që nëpër portë endin
rrjetën e merimangës,
por gabimisht shkrepi shkëndija, diku.
Të gjitha fjalët mbetën të errëta prapa dyerve prej tapicerie
si një punëdorë delikate në një pëlhurë të zverdhur.
Ç’kohë e pakohë…
Ai që dëgjon, s’di të flasë,
e ai që, mbase, di të hapë, i shurdhër është.
Koha kalon.
Pandeh, qëndron prapa.
Mendoj: Hajde ta thyejmë derën, t’i thyejmë drynët!
Janë kohë të pasigurta, sytë e mësyshit e kanë dendur ajrin,
erërat e forta në prangat prej betoni të murosura.
Si të dal?
Troket. Të flas. Nuk dëgjon.
E di se pandeh se jam prapa, por nuk ke kohë të presësh që ta gjej kodin.
Çelësat në dorë, të pavlerë e të pamjaftueshëm.
Brenda meje digjet dëshira të të prek
nga rrënja në maje.
M’u kujtua kodi
por e harrova portën.
E di se po i dëgjoj të rrahurat
dhe drithmat e fijeve të tua të zemrës.
Rrjedh fluidi në dhomën prej mureve me grila
vetëm një vakum i lashtë memec na ndan.
Përktheu nga gjuha boshnjake: Qerim Ondozi
ObserverKult
