Po iku
udhën marr drejt trishtimit.
Shiu i lotëve ka vjet që ka pushue
Zemra ime, nga re, u ba hanë.
Kështu…
Avionët që i nisa me lutje drejt Zotit
I hodhi në erë një harresë ruse.
Ti, edhe po të vije si nji predhë
padyshim që do bahej paqe.
Ç’luftë e ftohtë kjo e shpirtit!
( me vitet je ba nji burrë i ftohtë,
Zemra jeme, ala dashuron.
Kur do të bahem grua e ftoftë?).
Në komandën e rreshtit të parë
Rri me shpirt nan dhambë
as ‘des, e as p’shtoj.
O Zot,
Më ban nji grue të ftoftë,
Që mos të ma vrasin zemrën
Nji burrë i akullt.
ObserverKult
