Ju ftojmë të lexoni një cikël poetik nga Bekim Beka:
Ri-gjetja
Si ta gjesh veten
kur dyshimi bëhet oqean
dhe pritshmëritë
varen mbi kokë?
Duke hapur me thonj
një shteg të vogël drite,
duke i dhënë emër mëngjesit,
duke besuar se edhe nga llumi
mund të mbijë një fillim.
Se kur vullneti zgjohet,
edhe guri lëviz,
edhe nata lëshon rrugë,
edhe e pamundura
nis e merr frymë.
Rindezja
Kur jeta të përplas në baltë,
me shpirtin tënd të thyer si enë e lashtë,
bëhesh arkeolog i heshtjes sate.
Me duar të nxira nga errësira
gërmon në fundin e vetes,
aty ku drita vjen me vonesë
dhe emri yt mezi dëgjohet.
Nxjerr prej dheut
copëza fryme,
eshtra kujtimesh,
ca tinguj të mbetur gjallë
nën rrënojat e ditëve.
Pastaj i lan me durim,
i vendos pranë njëra-tjetrës,
si të ishin pjesë të një ikone të rënë,
dhe ngadalë ia kthen vetes fytyrën.
Edhe Adami, nga balta u ngrit,
me frymën e Zotit në një trup dheu.
As ai
jetën nuk e kishte të lehtë.
Konformizmi
Sa lehtë e duan botën
njerëzit e trembur:
të rregullt,
të bindur,
pa tepri,
pa dallim,
pa flakë.
Por jeta
nuk është copë pëlhure
që pritet sipas masës së turmës.
Jeta është një lumë i fshehtë,
që ose e ndjek shtratin e vet,
ose bëhet kënetë.
Jeta është e shkurtër.
E shkurtër
si avulli mbi xham
në mëngjesin e dimrit.
Si një rreze e vonë
mbi faqen e një muri.
Si era
që prek një fushë gruri
dhe s’kthehet më.
Pse, pra,
ta japësh për sytë e huaj?
Pse ta varësh shpirtin
në gozhdën e mendimit të botës?
Pse ta lësh zemrën
të rrahë në ritmin e frikës
që nuk është e jotja?
Duaje veten
Jo me zhurmë.
Jo me krenari boshe.
Jo si pasqyrë
që kërkon të adhurohet.
Duaje veten
siç duhen rrënjët
që punojnë në errësirë
për ta mbajtur pemën gjallë.
Siç duhen duart
pas një dite të rëndë.
Siç duhen plagët,
jo pse dhembin,
por sepse dëshmojnë
që ke kaluar përmes jetës
e nuk je fshehur prej saj.
Jeto
Jeto
në dritën e mëngjesit.
Jeto siç çelet lulja
pa kërkuar leje nga askush.
Jeto siç digjet ylli
edhe pse e di
se nata është e pafund.
Jeto.
Edhe kundër tyre.
Edhe përtej tyre.
Edhe pa ta.
Sepse kur të heshtin të gjitha gojët
dhe të bien të gjitha perdet,
nuk do të mbetet
ajo që thanë njerëzit.
Do të mbetet vetëm kjo:
a e jetove
apo veç u përkule
para frikës së tyre.
Kur të mos jem më
Kur të mos jem më,
njerëzit do të flasin mirë për mua.
Mos u besoni:
fjalët e tyre vijnë vonë,
si lule mbi një varr
që nuk ngrohin më askënd.
Të njëjtat buzë
që më thurin lavde,
më shanin pa mëshirë
sa frymoja ende
nën të njëjtin qiell me ta.
Kur të mos jem më,
mungesa ime do të peshojë
më rëndë se prania ime,
si hija e një dere të mbyllur
që kuptohet vetëm
kur s’hapet më.
Sa isha gjallë,
isha thjesht një zakon i përditshëm,
një dritë që digjej pa zhurmë
në cep të shtëpisë.
Kështu është përherë njeriu:
çmon atë që humb,
dhe vonohet ta dojë
atë që pati pranë.
Kur të mos jem më,
mos qani me zë të thyer,
mos e rëndoni tokën
me lot të vonuar.
Lëshojeni muzikën.
Hidhni valle.
Kërceni derisa pluhuri i dheut
t’ju ngrihet mbi supe.
Dalldisuni,
sepse jeta është e bukur
edhe kur zemra mban plagë,
edhe kur kujtimi dhemb.
Jeta nuk ndalet.
Ajo rrjedh si lumë
që s’e kthen kokën pas,
që merr me vete emra, fytyra, stinë,
por prapë shkëlqen nën diell.
Vdekja
Vdekjen
mos e quani fund.
Ajo është vetëm një lartësim i heshtur,
një shkëputje nga pesha e dheut,
një ngritje e shpirtit
në qiellin e kujtesës.
Aty, ku zëri nuk dëgjohet më,
mbetet jehona.
Aty,
ku trupi s’ecën më,
mbetet drita e hapave.
Dhe ndoshta vetëm atëherë
e kuptojmë që disa njerëz
ikin nga kjo botë
për t’u bërë më të mëdhenj
në zemrat e atyre që i deshën.
ObserverKult
Lexo edhe:
Dritëro Agolli: Më është dukur si një kohë e humbur të përktheja prozë…
