Nga Sabina Darova
Sa herë kaloj pranë lulishteve ku fëmijët mbushin ajrin me britma gëzimi, një tingull i veçantë më ndal mendimin dhe hapin: gërvishtja ritmike e shilarësit mbi hekur. Është një zhurmë e thjeshtë, por e mbushur me kujtesë, sikur koha vetë të lëkundet bashkë me të.
Nuk e di nëse në fëmijërinë time në Krujë kam luajtur me shilarës. Kujtesa aty është e mjegullt. Por në Tiranë dhe në qytetet ku shkoja për pushime, po. Shilarësit na tërhiqnin si një thirrje drejt diçkaje më të madhe se vetja. Sa më lart të ngjiteshim, aq më shumë ndienim se adrenalina ishte një formë lirie. Ne nuk kërkonim vetëm lojën, kërkonim qiellin. Donim ta preknim, sikur atje lart të fshihej përgjigjja e çdo dëshire.
Ndoshta marrëdhënia e njeriut me qiellin lind që në fëmijëri. I besonim atij më shumë se tokës ku shkelnim. Prej qiellit kemi pritur gjithmonë dhurata dhe ndëshkime, fat dhe shpëtim, mëshirë dhe hakmarrje. Ai ka qenë vendi ku kemi ruajtur shpresat tona, sepse të rriturit na mësuan kështu përmes përrallave. Nga qielli zbrisnin fatat me karrocat e tyre të padukshme, ndërsa pylli fshehte ujkun për këdo që largohej vetëm. Frika dhe mrekullia na edukuan njëkohësisht.
Më pas u rritëm. Filluam të lexonim yjet, të kërkonim kuptime në kostelacione, të pyesnim horizontin për dashuritë e ardhshme dhe fatin e ditëve tona. Edhe sot vazhdojmë ta bëjmë, ndonëse me emra më modernë: horoskopë, shenja, parashikime, këshilla për të nesërmen. Njeriu vazhdon të kërkojë një hartë për të mos humbur në pasigurinë e jetës.
Në muzgun e mbrëmjeve verore më pëlqen ende të ulem në një shilarës e të kolovitem ngadalë. I jap vetes shtysë drejt lartësisë dhe, për pak çaste, ndiej sikur jam pjesë e lëvizjes së heshtur të planetëve. Rrethi që përshkruan trupi im bëhet një orbitë intime mes tokës dhe qiellit.
Dhe ndoshta pikërisht aty fshihet e vërteta: njeriu gjithë jetën nuk bën gjë tjetër veçse lëkundet mes frikës dhe ëndrrës, mes tokës që e rëndon dhe qiellit që e thërret. Fëmijëria nuk është moshë që kalon; është boshti i padukshëm rreth të cilit vazhdon të rrotullohet vetëdija jonë. Sa herë kërkojmë kuptim, dashuri, shpresë apo shpëtim, ne rikthehemi pa e kuptuar tek ai shilarës i parë, duke marrë sërish hov, me iluzionin e përjetshëm se këtë herë mund ta prekim qiellin.
ObserverKult
Lexo edhe:
