Në heshtjen e mbrëmjes, kur drita venitet,
një hije e lehtë mbi shpirtin shtrihet.
Vdekja s’është britmë, as stuhi që godet,
por një psherëtimë e butë që flet.
Nuk ka hapa të rëndë mbi tokë të harruar,
as zë që të tremb në natë të mbuluar.
Është gjumë i thellë, pa kthim e pa dritë,
një portë që mbyllet në heshtje, pa pritë.
Mos qaj për fundin që vjen pa lajmërim,
se çdo frymë e jetuar është bekim.
Në çdo lamtumirë ka fillim të ri,
dhe vdekja është veç një hap drejt amshimit, në përjetësi.
ObserverKult
Lexo edhe:
