Perëndi
Ti po më do shumë
Kaq shumë sa duhet vetëm martiri
Kurse unë jam një qen me zgjebe, një mace e zezë
Vetëm sipër qafës nuk kam plagë që qelbet
Pse më detyron të të frymoj
Mos më mundo!
Të ishe diçka që mund të të prek me dorë
Unë do të kisha djegur
I ngjaj muzgut të Ulan Batorit…
…bishtit të miut, xhenazes së gjallë
Protesta ime është tepri e bishtit të këputur
Të zhapinit kur përpëlitet
Më urrej njëherë si Poen
Të ndjej si zgjohet balsam i një Baudelaire – i të ri
Gjuhën po e hedh si pluhurin mbi bar
Më theri me singi në zemër Ivan Grozni
Katër shekuj më parë
Më le të dal e të ik nga kjo dhomë e sëmurë e Kështjellës
Në një paqenësi tjetër më jetëso, në trajtë kafshe, pa gjuhë
Me fjalët e mia, mua të vetmin, mos më helmo!
Dua të dal nga kjo odë e sëmurë
Dua të ik… dua të ik…
Unë nuk e dua atin e dheun!
ObserverKult
