Cërr-cërr
mbi degë zgjohet nata,
dhe hëna derdh mbi lëkurë
një dritë të argjendtë.
Nuk di nëse është trishtili
që këndon për zjarrin e verës,
apo gjinkalla
që i pëshpërit tokës dëshirën.
Ti vjen.
Dhe papritur
kopshti ka dy zemra.
Cërr-cërr
një tingull i vogël,
por brenda meje
hapet një portë e madhe.
Ti më sheh,
dhe sytë e tu janë natë;
unë të shoh,
dhe nata bëhet flakë.
Afrohesh.
Era prek gjethet,
duart kërkojnë heshtjen,
dhe dashuria,
si një krijesë e lashtë,
zgjohet mes nesh.
Cërr-cërr
trishtili hesht,
gjinkalla hesht,
vetëm zemra
nuk di të heshtë.
Dhe në atë çast
e kuptoj:
nuk është zëri i zogut,
as zëri i verës
është dëshira
që më thërret
nga brenda teje.
ObserverKult
Lexo edhe:
