Ju ftojmë t’i lexoni dy poezi nga autorja, Migel Flor:
PREHJE E PAQETË
Në folenë prej flokësh të vdekur
zogu i gjumit çel vezë pa sy,
era kreh terrin e lodhur,
e zeza e natës fle brenda tij.
Si një gjarpër përrallash shtrirë
gëlltit mllefin e botës në terr
me krahët prej zjarri të ftohur,
e mbush qiellin pikellim dhe vrer.
KTHIM I VERBËR
Mbi shkëmbinj derdhen flokët e mi sonte,
në një ëndërr brigjeve të Jonit këtë natë
ku lashë fëmijërinë e gjithçka të brishtë,
ku u bëra shkëmb dhe hap i lehtë mbi asfalt.
Aty qava, aty qesha, aty rashë
e prap njëmijë herë u ringrita,
lotët fshija me shamitë e muzgjeve,
teksa buzëqeshjet
përgënjeshtronte dita.
Mes detit dhe asfaltit mbeta
derisa heshtur u ktheva një ditë.
Joni më pa e njohu përsëri
por unë, unë kisha humbur sytë.
ObserverKult
Lexo edhe:
