Ju ftojmë ta lexoni një cikël të zgjedhur poezish të atutores Nafije Zogaj:
VESHUR ME BLUZË TË KUQE
me sa e mbaj mend
edhe te ne kanë ndodhë aso vjedhje
si nëpër filma
vjedhje spektakolare
por më së shumti kanë ngjarë
vjedhje në pikë të ditës
pa maska fare
veshur me bluzë të kuqe
me shqiponjën e zezë
dy
krenare
NË DITËN E PARË TË KTHIMIT
në ditën e parë të kthimit
ai së pari i ndau copat e eshtrave
nga copat e gurëve e betonit
pastaj me najlonin e ndihmave
e ngriti një strehë
i radhiti copat e eshtrave të mbledhura
dhe pranë tyre
i shtriu eshtrat e tij
gjithë natën ra shi
megjithatë ai nuk kishte ndier të ftohtë
as uri
kishte ngrënë bukë me fëmijët
pranë zjarrit që kishte ndezur nëna
zjarr që e kishte mbajtur ngrohtë
oh sa ngrohtë
deri kur kishte kënduar gjeli
të cilin
askush nuk e shihte
NË DENDËSINË E PYLLIT
të fshehur në dendësinë e pyllit
të shtrirë përtokë
siç i kishin urdhëruar të rriturit
disa nga fëmijët imitonin fishkëllimat e plumbave
kërcitjet e degëve
e disa edhe zgjatnin duart
t’i kapnin gjethet që binin
ata ende nuk i kishte pushtuar tmerri
KËSHTU ËSHTË EDHE ME JETËN
ai e kujton si sot
momentin
kur i kishte parë librat të djegur
e merr një libër
në faqen e mbetur hapur
lexon
dhe sapo bën të kalojë në faqen tjetër
shkronjat shpërbëhen
kështu është edhe me jetën, thotë
gjithmonë kështu e shoh
VAJZA QË I LINTE DRITARET HAPUR
pothuajse e kisha harruar tërësisht kur
një ditë krejt rastësisht
ulur mbi një gur
buzë lumit
e takova atë vajzën 15 vjeçe
që çdo natë i linte dritaret hapur
dhe këndonte
kur hëna del mbi qiell ndriçon
e vetme ishte atëherë
e vetme është edhe tani
në krahët e një burri
*Shkëputur nga libri “Zogjtë ende nuk ishin kthyer”, botimet Drini, 2025
