Bajram Mjeku: Etyd për Zonjën që nuk e pashë kurrë

Takat e saj trokitnin rëndë përmbi asfalt
në sheshin e vetmuar s’dukej asnjeri
nuk di si u zhduk bashkë me mjegullën
dhe nata e mbështolli si në blasfemi.

Papritur preftova udhën përkrah saj
siç papritur n’trotuar gjeta një trëndafil
ishte trëndafili i ngrirë dimrin e fundit,
që kish nisur të shkrihej atë fundprill.

E kërkova gjatë në sheshin e boshatisur
bukurinë e fisme nuk e pashë askund
ishte diçka si krizantemë, ishte diçka si
ëndërr e përmotshme që nuk mori fund.

Asnjëherë nuk mësova emrin e saj
netëve të errëta në dimrin e gjatë
Si të ishte hije e dalë nga legjendat
U kthye sërish të fshihet në baladë.

Ndodhi moti një mbrëmje pa hënë
as vet nuk di si u kthye në kujtesë
atëherë netët ishin më të bukura
bari në nadje mbushullohej me vesë.

Zonjën e kolme nuk e pashë më kurrë
as takat e saj nuk i dëgjova në shesh
qysh atëherë kur pashë hijen e saj
trokitjet e tyre më oshëtijnë në vesh.