Federiko Garsia Lorka: Ah, dashuria që iku përgjithmonë…

Rrjedh lumi Guadalkivir
ndër ullinj edhe limonë.
Të dy lumenjtë e Granadës
në grurë zbresin nga bora.

Ah, dashuria
që iku përgjithmonë!

Lumi Guadalkivir
i ka mjekrat shegë all.
Nga dy lumenjtë e Granadës-
njëri lot e tjetri gjak.

Ah, dashuria
që fluturoi larg!

Për anijet me pëlhura
një rrugë ka Sevilja jonë.
Nëpër ujin e Granadës
veç psherëtimat remojnë.

Ah, dashuria
që iku përgjithmonë!

Guadalkivir, pirg i lartë
dhe erë mes portokajsh.
Dauroja e Henili-kullëza
vdekur përmbi pelgjet pranë

Ah, dashuria
që fluturoi larg!

Kush më thotë se ujët marrka
zjarr’ e klithmave, kush thotë ?

Ah, dashuria
që iku përgjithmonë!

Ullinj çoji, Andalusi,
detit tënd, dhe portokaj.

Ah,dashuria
që fluturoi larg!

Përktheu: Aurel Plasari

*Titulli i origjinalit: “Baladëzë e tre lumenjve”