Frederik Rreshpja: Tani e tutje shirat do të jenë lotët e mi…

frederik rreshpja poezi per nenen

Që fëmijë e kam kuptuar se kisha lindur
I mallkuar me art.
Gjërat i shihja ndryshe:
Nëpër shirat e vdekur
Peshqit fluturonin drejt çerdheve te yjet.
Në vend të borës binin zogj në çdo dru.
Era si ketër brente degët.
Qante mbi mua nëna, shëmëria ime. Ave nëna ime!
Mos e pastë njeri këtë fat!

Kam dashuruar një Afërditë në Olimpin e trëndafilave,
Pastaj erdhe ti tërë ikje.
Më vonë vije vetëm nëpër ëndrra si perënditë ilire.
Kështu iku edhe rinia, filigrani i djalërisë,
I mallkuar me art.
Mos e pastë njeri këtë fat!

Tani që po vd es ëndërroj vetëm një kryq te koka
Dhe të harrohem se nuk dua që edhe pas vdekjes
Të më ndjekë mallkimi i artit.
Mos e pastë njeri këtë fat!

Por, kur të vdes, portreti im ka për t’u shfaqur nëpër gjethe ,
Se unë kam patur miqësi me çdo dru.

Në stinën kur bien gjethet
Do të bien edhe sytë e mi.

Tani e tutje shirat do të jenë lotët e mi.
Mos e pastë njeri këtë fat!

*Titulli i origjinalit: “Testament”

ObserverKult


LEXO EDHE: FREDERIK RRESHPJA: TANI QË NËNA NUK ËSHTË MË…

Poezi nga Frederik Rreshpja

Eja me mua në kopsht,
Tani që dimri iku dhe tërë dëborat kanë rënë!
Nga drurët zbresin ca statuja ajri
Dhe çelin sytë e luleve që flenë.

Por tani që nëna nuk është
Hapen dyert e hijeve dhe dalin perënditë ilire,
Me turinjt e prerë nga mjegullat e lashta
E trëndafilat janë mbyllur në pikëllimin e vet.

Eja të dalim në kopsht
Por nëna nuk është më.

*Titulli i origjinalit: “Kjo pranverë”

ObserverKult