(Kosovë, 1999)
disave u mungojshin duer kambë
disave krejt trupi…
dove u mungojke nji sy
dy sytë
disave krejt jeta
lajmësi memec si nji telegrafist
i vjetër
me armën e vume mas kreje përpiqej me i kallxu anës tjetër të globit
tru pa arkë STOP – âsht pa palcë STOP
mas akër STOP – arë STOP
tru STOP pash STOP
secilli morëm paraduersh meitet qe dikur ishin njerézit tanë
me 24 mars NATO goditi
na t’mahnitun
trupat që kërkojshim
na fluturuen duersh
siç të ik filli i nji ândrre.
i kërkojmë sod e asaj dite
përmes Kryqit të Kyq Gjysmëhanës jeshile
asht nji tokë ku kudo që rrmihë t’dalin eshna
patologë ligjor bâjnë matjet
dhe mbyllin thasët e zi
si çanta ku ngujohen thesarët
mas zhvarrimit
mbyllen dosjet.
NN bâhet prapë njeri
Nur Nika përshembull.
I gjetem në fundshkallë fundpus
fundbotë
n’livadhe me gunga
(t’rrxuemit dojshin me u que rishtaz me pa Ditën e Lirisë!)
E na?
s’mujtëm me i majtë ngrykë
letoheshin e dritsoheshin
me përbiru portën e tyltë t’qiellit që ndanë botët
bâjke dritë – thonë
për nji t’dekun n’anët tona
aq dritë e gdhendun
sa na rrshasin nduersh
na shohin s’na flasin
mbajnë nifar inati
që nuk zgjatë.
ose na t’mburrun
qe metëm gjallë
na shkon mènja me ju thânë pse ikët për pak!?
pse s’u përziet me delet e
Polifemit
sy qatall mos m’ju pâ!
asnji zâ
t’munguemve u mungon gjuha
ObserverKult
