Janis Ricos: Do të vijmë prapë… por me flokë të thinjur

janis ricos

Do të vijmë prapë me tesha të tjera, me të tjerë sy,
me flokë të thinjur. Do të vështrojmë portin e qetë,
litarët, direkët, yllin e barinjve. Do të flasim,
duke u përpjekur të ngushëllojmë dikë që mungon,
dikë krejt të panjohur për ne dhe do të vështrojmë peshkun
tek përpëlitet në rrjetë. Do të kuvendojmë
për vezullitjet e trëndafilta të peshkut. Do të imitojmë
me të dyja duart lëvizjet e tij- lëvizje të bukura-
duke folur me ngut, duke heshtur, pa ia hedhur fare sytë
rremës së thyer, ngulur në breg, midis eshtrave
të kuajve homerikë dhe këpucëve të shtrembëruara të grave.

Zgjodhi e përktheu nga greqishtja: Romeo Çollaku

——————————————————————

LEXO EDHE: Janis Ricos: Kur ti mungon, nuk di ku jam…

Kur ti mungon, nuk di ku jam. Shtëpia boshatiset.
Perdet valëviten jashtë dritareve. Çelësa mbi tavolinë.
Përtokë,valixhe hapur nga udhëtime të shkuara,
me kostumet e çuditshme
të një trupe teatrore, që dikur triumfonte, por më pas u shpërbë;
protagonistja e bukur vrau veten një natë mbi skenë.

Kur ti mungon,
ushtarë rendin nëpër rrugë; gra ulërasin;
oshëtijnë artileritë e rënda; uturijnë sirenat;
kalojnë ambulancat, ndalojnë; infermierët veshur me të bardha
mbledhin të plagosurit nga asfalti, më marrin edhe mua,
më transportojnë drejt një spitali të bardhë borë, pa krevate;
mbyll sytë si fëmijë i rrethuar nga një e bardhë e rrezikshme.

Një infermiere
është ende në kopsht, përbri shatërvanit; përkulet të mbledhë
ca lule të bardha që rrëzoi era nga pemët e akacieve. Dhe ja,
hapet dera;
hyn ti me një shportë;-ndihet era e dardhëve të pjekura.
Po fle? –thotë zëri yt. Po fle vetëm? Nuk po më pret?
Hap sytë. Dhe ja ku është shtëpia. Dhe ja ku jam. Edhe dy
kolltukët.
Kolltukë të kuq. Dhe shkrepëset mbi tavolinë.
O dritë e bardhë; o gjak i kuq, o dashuri, dashuri.

Athinë, 16.II.81

Përktheu: Eleana Zhako