Juan Rulfo: Duhet të isha unë ajo që do të përqafonte ty…

U ula dhe prisja vdekjen. Pasi të gjetëm ty, eshtrat e mia vendosën të preheshin. Kisha menduar se askush nuk do të ma varte. Jam diçka që nuk bezdis askënd. Ja, shiko, askujt nuk i kam vjedhur as një pëllembë tokë. Më varrosën edhe mua në varrin tënd dhe hyra shumë lehtë në zbrazëtirën e krahëve të tu.
Ja këtu, në këtë cep ku më ke tani. Vetëm më shkon në mendje se duhet të isha unë ajo që do të përqafonte ty. Dëgjon? Atje jashtë bie shi. Nuk e dëgjon si e rreh tokën shiu?Ndjej sikur dikush kalon mbi ne.
Mos ki frikë. Mos u tremb nga askush. Mendo për gjera të bukura, sepse do të qëndrojmë shumë kohë të varrosur.

*Shkëputur nga libri “Pedro Paramo” i autorit Juan Rulfo

Përktheu: Bajram Karabolli

LEXO EDHE: RULFO: DITËN QË IKE E KUPTOVA SE NUK DO TË TË SHIHJA MË