Ka epoka që mbahen mend për luftërat, të tjera për zbulimet shkencore, e disa për revolucionet teknologjike. Epoka jonë mund të mbahet mend për një humbje më të thellë: atë të njerëzillëkut. Paradoksalisht, kurrë nuk kemi qenë më të lidhur me njëri-tjetrin dhe, megjithatë, kurrë nuk kemi qenë kaq larg. Komunikojmë pa pushim, por dëgjojmë gjithnjë e më pak. Shprehim mendime për gjithçka, ndërsa e kemi gjithnjë e më të vështirë ta kuptojmë tjetrin.
Njerëzillëku nuk matet me fjalët e mëdha, as me parimet që shpallim në publik. Ai zbulohet në gjestet e vogla: në mënyrën si i drejtohemi një të panjohuri, si sillemi me më të pambrojturit, sa vend i lëmë dhembjes së tjetrit.
Pikërisht këto gjeste po bëhen gjithnjë e më të rralla. Shpejtësia e jetës na ka mësuar të kalojmë pranë njerëzve pa u ndalur, pranë dhimbjeve pa i parë, pranë padrejtësive pa ndier përgjegjësi.
Ndoshta problemi më i madh nuk është se bota është bërë më e ashpër. Problemi është se po mësohemi me ashpërsinë. Pamjet e luftërave, varfërisë, fatkeqësive e dhunës kalojnë përpara syve tanë çdo ditë, derisa tronditja shndërrohet në rutinë. Kur dhimbja e tjetrit pushon së na lëvizuri, humbim diçka shumë më të madhe se ndjeshmërinë: humbim një pjesë të qenies sonë.
Shoqëritë nuk rrënohen vetëm nga mungesa e ligjeve apo e pasurisë. Ato fillojnë të shpërbëhen kur njeriu pushon ta shohë tjetrin si njeri. Kur gjithçka reduktohet në interes, përfitim, garë ose spektakël, bashkëjetesa shndërrohet në një marrëveshje të ftohtë, ku secili mbron vetëm territorin e vet. Në atë çast, qytetërimi mund të ruajë pamjen e jashtme, por e ka humbur thelbin.
Prandaj, ndoshta sfida më e madhe e kohës sonë nuk është të ndërtojmë makina më inteligjente, qytete më moderne apo ekonomi më të fuqishme. Sfida është të mos harrojmë të mbetemi njerëz. Sepse çdo përparim që nuk e ruan njerëzillëkun, herët a vonë, kthehet në një formë tjetër varfërie.
Përgatiti: G.L/ ObserverKult
