Nga Lindita Ahmeti
diç vështronte në gjysmëterr në shkretëtirë. Unë e hetoja praninë e ftohtë, por s’mund të dalloja gjë përveç se i dëgjova psherëtimat e natës. Dhe, të rërës. E hapa dritaren e kullës, helbete mos po e pikas syrin përgjimtar. Frynte një erë e akullt, po unë me vendosmëri shikoja hapësirës së shkretëtirës. S’e rroka dot atë që prita, ndonëse nga kodra doli e shndriti hëna e plotë pesëmbëdhjetë. Përballë meje era e hoq atëherë pluhurin e harresës të cilin e mbante stuhia përmbi shkretëtirë, e largoi edhe nga gjërat e moçme të ëndrrave të dikurshme duke zbuluar para meje një dru me kurorë të madhe. Ndonëse në fillim jepte përshtypjen e diçkaje joreale të një krijese të humbur, shpejt doli se ishte krejtësisht i vërtetë, dru i vërtetë. Këtë e vërtetuan edhe poleni që ma solli era në dritare me aromën e harruar të resave dhe gjethet me të cilat lozte era duke i detyruar të bëjnë balet. O Zot gështenja nga kopshti im i shtëpisë stërgjyshore mu në mes të shkretëtirës! Gështenja ime qenka! Tash druri që m’u shfaq e që më erdhi nga ditët më të këndshme të fëmijërisë e qiti në plan të dytë, e qiti pas shpine, atë syrin e ftohtë e të fshehur përgjimtar. Pas shfaqjes së gështenjës s’ia kisha më aq frikën e madhe hapësirës shkretinore, as syrit: Le të shikojë sa të dojë!
unë në kullën time të vetme
vetëm
midis shkretëtire
para dritares së kullës
i bëj fli perëndeshës anzotikë
vargun më të butë
para meje gështenja me kurorë të madhe
edhe ajo vetëm qëndron
duke dëshmuar si bëhet përballimi i vetmisë
midis rërës së pafund
marr e pyes unë gështenjën
sikur të ishte ajo një beduin i humbur
kush të solli këtu
e ku e merr moj ujin jetën ta mbash
më përgjigjet ajo me pyetje
pikërisht si ti që je oshënare
si ia del ti moj linditë pa krua këtu
kush ta ngriti kullën e fildishtë
si e dëgjon muzën në këtë fishkëllimë ere
në këtë pafundësi vetmie
pastaj i ndërrojmë vendet me gështenjën
ta shoh a ishte ëndërr
apo kjo gështenjë më përhihet
e njëjta punë
a më dëgjove më pyet gështenja
shkretëtira nuk lëviz
e ruan hijerëndësinë e vet
një erë shakullore pastaj del në horizont
vjen kah ne duke sjellë pluhur
dhe i jep krah pamundësisë
dikur midis pashtegdaljes
përmbi ne shfaqet e lumja anzotikë
me lotët e saj i ujon rrënjët e pemës
e bën fiskajën e argjendtë në kroin e thatë
të kullës
t’i laj sytë e përlotur unë
kurse kalimtarët fillojnë pastaj të shfaqen
rreth kullës,
si thneglat prej dheu
i çelin ata boçat e gështenjës
me këmbë
e hanë frytin e ëmbël
pinë ujë në krua
presin ndonjë degë
i qesin sëpatat në krah
e gogësijnë
e pështyjnë anash
pa u kujdesur se aty ka vargje
ç’dru i mirë për qymyr
thotë një kalimtar
ndër boça pashë disa vargje
thotë tjetri
e nisen
hajt se vijmë një ditë tjetër
thonë
nuk lihet druri në shkretëtirë
sa humbin ata
në pluhurin që e ngrenë
duke shkuar
zbulohet pastaj ai syri i tmerrshëm
përgjimtar
ia kthej shpinën dhe shikoj rërën e pafund
duket një kodrinë e gjelbër, e vogël,
larg, larg
dhe e marr vesh se sa udhë me rërë
duhet të kaloj
që ta heq qafe syrin
përgjimtar
e më vjen keq për gështenjën
që do të mbetet në këtë paskaj rëre
të rrahur nga era shakullore
e kërcënuar nga kalimtarët
prapë dhembja i derdh notat nëpër shkretëtirë
o zot sa ftohtë
ObserverKult
Lexo edhe:
