Michel Houellebeck: Dashuria-dashuria

Në porno-kinema ca pensionistë pleq
Kundrojnë pa besuar
Filmimet lakuriq ku rreken mos më keq
Dy çifte të harbuar.

Ja pra ç’fytyrë ka e famshmja dashuri,
Surrat e jo fytyrë:
Një palë kanë sharm, joshin për mrekulli,
Të tjerët… me të shtyrë.

Kjo pala që ngashnjen, që ka gjithatë sharm,
E di se ç’është orgazma,
Por sa dhe sa të tjerë nuk ndjenë kurrë alarm
Me spazma e fantazma.

Për ta ka veç vetmi, që ua rëndon dhe më
Graria bishtpërdredhur;
Një dramëzë e fshehtë e bindjes që “atë”
Në dorë s’kanë për ta hedhur.

Do vdesin, sigurisht, një çikëz me zhgënjim
Dhe pa ëndrra lirike,
Stërvitur me përçmim të vetes gjer n’amshim
Si diçka mekanike.

Atyre po u them, që s’dashuruan dot
Dhe mbarë nuk u vate,
Atyre që nuk ditën ç’është seksi liriplot,
As ëndja surrogate:

Mos çani kryet hiç, se nuk ka dashuri
Dhe se askush s’e gjeti;
Është veç një fat i zi që do t’ju bënte fli,
Një lojë specialiteti.

Përktheu: Aurel Plasari