Midhat Frashëri: Folmë, dua të dëgjoj zë njeriu…

Mid'hat Frashëri

Po e sheh? Drita venitet, mjegulla trashet. Një hi, një nap’e zezë po mbulon shtëpinë, po më hyn brenda n’odët.

E sheh, mik, këta të mugët të përziçmë? Ky më mbush shpirtin me angusë, më ep dëshirë të qaj dhe të këlthas.

Ah, këta t’errët! Më duket sikur është hapur varr’ i shekëllavet dhe po del jashtë gjithë zi e jetës, një zi e jetës, një zi që vjen nga funt’ i dheut, ku janë mbledhur gjitë të vuarat, gjithë të qarat e një jete së gjatë.

Ky hi, ky tym më hyn në shpirtit, më duket sikur humba gjithë shpresat, gjithë gazet. Drita, duke ikur u fryn dhe i shoi, na la në kët’ errësirë.

Po e sheh? Tani më s’duket fare gjësendi! A jemi në varr, apo mbi dhet? A jemi një i gjallë në mes të vdekurvet, apo një i vdekur në mes të gjallëvet?
Folmë, mik, se dua të dëgjoj zë njeriu, dua ta ndjej veten të gjallë; folmë, a do të mbajë shumë ky zi? Kjo natë a ka të sosur, apo jemi në atë natë pa mëngjes?

10 vjesht’ e II

*Titulli i origjinalit: Po e sheh? Drita venitet

*Shkëputur nga libri “Or’ e fundit”-proza letrare dhe dokumentare

Përgatiti: ObserverKult

——————————————-

LEXO EDHE: MIDHAT FRASHËRI: MOS MALLKO ORËN QË U NJOHMË… BEKOJE ATË ORË

Oh, jo, nuk lë gjësendi, po zemrën time të tërë.
Pandehnja se kjo zemër ish shurdhuar, ish verbuar. Kaq vuajtje më dukesh se më s’i kishin lënë shpirtit.

Më ngjalle nevojën e dashurisë, më dhe gjithë të dhëmburat, gjithë ndjenjat e saj.
Një herë besova se çdo gjë u shua dhe u çduk rreth meje.

Një shpresë e fuqishme më erdh në zemër, më rrëmbeu me krahët e saj.
Sa lark jam tani prej teje, o e dashura ime! Ato orë t’ëmbla, ata ëndërrime, apo qenkan ëndërra?

Lemë të vuaj! Mos u qa. Se zemra më ka nevojë të ndjejë dhe të vuajë. Mos mallko orën që u njohmë. Bekoje atë orë.

E sheh? Ka njerës që janë bërë për fat të mirë dhe për dëfrim.
Unë jam për vuajtje. S’e du ç’është gëzimi. Po mos më qaj.
Se në vuaj sot po vuaj prej teje.

4 vjesht’ e III