Midhat Frashëri: Folmë, dua të dëgjoj zë njeriu, dua ta ndjej veten të gjallë…

Mid'hat Frashëri

Po e sheh? Drita venitet, mjegulla trashet. Një hi, një nap’e zezë po mbulon shtëpinë, po më hyn brenda n’odët.
E sheh, mik, këta të mugët të përziçmë? Ky më mbush shpirtin me angusë, më ep dëshirë të qaj dhe të këlthas.
Ah, këta t’errët! Më duket sikur është hapur varr’ i shekëllavet dhe po del jashtë gjithë zi e jetës, një zi e jetës, një zi që vjen nga funt’ i dheut, ku janë mbledhur gjitë të vuarat, gjithë të qarat e një jete së gjatë.
Ky hi, ky tym më hyn në shpirtit, më duket sikur humba gjithë shpresat, gjithë gazet. Drita, duke ikur u fryn dhe i shoi, na la në kët’ errësirë.
Po e sheh? Tani më s’duket fare gjësendi! A jemi në varr, apo mbi dhet? A jemi një i gjallë në mes të vdekurvet, apo një i vdekur në mes të gjallëvet?
Folmë, mik, se dua të dëgjoj zë njeriu, dua ta ndjej veten të gjallë; folmë, a do të mbajë shumë ky zi? Kjo natë a ka të sosur, apo jemi në atë natë pa mëngjes?

10 vjesht’ e II

*Titulli i origjinalit: Po e sheh? Drita venitet

*Shkëputur nga libri “Or’ e fundit”-proza letrare dhe dokumentare

Përgatiti: ObserverKult